หลังฉากกั้น เสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงปะปนอยู่ในม่านฝน
ลมหนาวพัดโชย เสื้อผ้าบางเฉียบถูกฝนชะจนเปียกชุ่ม ติดแนบกับกายจนหนาวเย็นเกินจะทน
คังหนิงรู้สึกอ่อนเพลียจนไร้เรี่ยวแรง หากไม่มีผู้คนประคอง คงทรุดฮวบลงกับพื้นจนเสียโฉมหมดหน้าตา
ไม่หรอก นางคือฉางกงจู้ เป็นพี่สาวร่วมอุทรของเฉียนเฉี่ยน หากเฉียนเฉี่ยนกล้าทำอะไรตนจริง ๆ ก็ไม่อาจอธิบายต่อเสด็จพ่อได้
“ไม่...” คังหนิงผลักมือขององค์หญิงใหญ่กงซู่ทิ้ง “จ้าวเฉียนเอ๋อร์ไม่กล้าหรอก ข้าเป็นพระพี่นางของนาง...”
คังหนิงฝืนประคองกายนั่งลงข้าง ๆ นางก้มหน้า แม้ในใจจะหวาดหวั่นเพียงใด ก็ต้องรักษาท่าทางขององค์หญิงไว้
มิเช่นนั้น หากนางเผยความกลัวออกมา ก็มิเท่ากับปล่อยให้เฉียนเฉี่ยนกุมจุดอ่อนหรอกหรือ?
เฉียนเฉี่ยนเดินขึ้นหอสังเกตการณ์อย่างราบรื่นตลอดทาง
นางถือกระบี่ เดินฝ่าเสียงกรีดร้องขององค์หญิงใหญ่ที่แตกตื่นหนีไป
นางเป็นเพียงคนโง่เขลาที่เก่งแต่ปาก ยิ่งกว่าจ้าวอิ่งเอ๋อร์เสียอีก ต่อให้คิดยังไงก็ไม่มีหัวคิดพอจะก่อเรื่องเช่นนี้ขึ้นมาได้ เพียงแต่ทำตัวเป็นกลาง ๆ แอบดูไฟไหม้แล้วช่วยเติมเชื้อเพลิงให้เท่านั้น
“จ้าวอิ่งเอ๋อร์ ข้าคิดว่าเจ้าคงรู้ดีว่าล่วงเกินข้าแล้วผลจะเป็นเช่นไร”
สายตาของเฉียนเฉี่ยนเย็นชาและเฉียบคม ดุจดั่งใบมีด ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่คนอ่อนแออย่างจ้าวอิ่งเอ๋อร์จะทนมองได้
ยามเฉียนเฉี่ยนโกรธก็น่าหวาดกลัวแล้ว
แต่ยามที่นางเยือกเย็นเช่นนี้ ทั้งกายแผ่ความน่ากลัวออกมา ยิ่งน่าหวาดหวั่นเสียยิ่งกว่า
“เจ้า... เจ้าจะทำอะไร?”
จ้าวอิ่งเอ๋อร์กลืนน้ำลาย เอ่ยปากอย่างคิดว่าตนมีเหตุผลน่าฟัง แต่กลับติด ๆ ขัด ๆ ไปแล้ว