ในม่านฝนที่ย้อยลงมาจากชายคา ท้องฟ้าสีเทาหม่นตัดกับโคมไฟสีแดงเข้มภายในหอที่ส่องแสงสลัวราวกับดวงตาของยมราช เพียงมองก็รู้สึกหนาวเหน็บเย็นเยียบถึงไขกระดูก
เฉียนเฉี่ยนขยับนิ้วของนาง ปล่อยให้ใบหน้าของจ้าวอิ่งเอ๋อร์หลุดออกจากการควบคุมของนาง
"สิ่งที่เจ้ากล่าวนั้นไม่ผิด องค์หญิงใหญ่ เจ้าเกิดในตระกูลราชันย์ ต่อให้เป็นสำนักตรวจการก็ไม่สามารถจัดการเจ้าได้ตามอำเภอใจ"
เฉียนเฉี่ยนเอ่ยพลางเปลี่ยนน้ำเสียงที่ราบเรียบ
"แต่ทว่า นี่ไม่ได้หมายความว่าไม่มีผู้ใดในโลกระงับเจ้าได้ และไม่ได้หมายความว่าเสด็จพ่อจะไม่ลงโทษเจ้าไปตลอดกาล"
หงหลินตายได้เพราะเฉียนเฉี่ยนต้องการฆ่าเป็นตัวอย่าง
ส่วนคนอื่นที่จับได้ก็เป็นเพียงบุตรของขุนนางชั้นผู้ใหญ่ ฐานะต่ำกว่าหงหลินอยู่ชั้นหนึ่ง
ส่วนสำหรับผู้ที่มีสายเลือดราชวงศ์แท้จริงอย่างจ้าวอิ่งเอ๋อร์ ผู้มีสถานะและตำแหน่งเท่าเทียมกับนางโดยพื้นฐานแล้ว สำนักตรวจการไม่มีสิทธิ์และไม่ควรลงมือโดยพลการ
เฉกเช่นขุนนางทั้งหลายที่กล่าวว่ารักประชาชนดั่งบุตร แต่เมื่อใดที่ราษฎรคนหนึ่งเข้ามาเผชิญหน้า พวกเขามิได้คุกเข่าลงแทบเท้าและร้องเรียกท่านผู้พิพากษาผู้ยิ่งใหญ่หรือ?
เหตุใดราชวงศ์จึงอยู่เหนือผู้อื่น ก็เพราะคำว่า "ราชวงศ์" นั้นเอง
หากเชื้อพระวงศ์ตระกูลเจ้าสามารถถูกตัดสินและสังหารโดยไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินได้ตามอำเภอใจ อำนาจการปกครองของจักรพรรดิก็จะถูกโค่นล้มลงเป็นแน่
สายน้ำสามารถบรรทุกเรือได้ และสามารถพลิกเรือได้ฉันใด
ผู้ถือหางเสือเรือก็ต้องมั่นใจว่าผืนทะเลนั้นสงบราบเรียบตลอดกาล ต่อให้มีคลื่น ก็เป็นเพียงระลอกเล็กน้อยที่กัปตันเข้าใจได้อย่างถ่องแท้