好不容易来一趟เมือง上，好不容易来一趟镇上，จางหยวนนอกจากจะซื้อธนบัตรกระดาษให้ปู่แล้ว ก็ต้องซื้อเสบียงไว้กินเองด้วยแน่นอน
ระหว่างทางจางหยวนก็ซื้อของเพิ่มอีกสองอย่างที่พอจะช่วยได้
กว่าจะกลับถึงหมู่บ้านจางเจียก็เกือบมืดแล้ว
พอเข้าบ้านก็ได้ยินเสียงแม่
“ลูกกลับมาแล้วเหรอ?”
“ครับแม่ ผมกลับมาแล้ว”
“ซื้อธนบัตรกระดาษให้ปู่มาหรือยัง?”
“ได้มาแล้วครับ เดี๋ยวผมเผาให้เลย”
จางหยวนพูดจบก็รีบหาถังมาใบหนึ่ง
จะเรียกว่าถังเผากระดาษก็ได้ ที่จริงก็แค่กะละมังเก่าๆ ใบหนึ่งนั่นแหละ
เผากระดาษน่ะ
สิ่งสำคัญคือธนบัตร ส่วนจะเผาด้วยอะไร ไม่น่าจะต้องพิถีพิถันกระมัง
จางหยวนวางกะละมังให้เข้าที่ แล้วไปขนอิฐมาหนึ่งก้อนรองใต้กะละมัง
接著，จางหยวน又去搬了一张废弃桌子过来放在กะละมังเผากระดาษ前面，用来摆放กระถางธูป还有เทียน等东西。
จากนั้น จางหยวนก็ไปลากโต๊ะเก่าๆ ตัวหนึ่งมาวางไว้หน้ากะละมัง เพื่อวางกระถางธูปกับเทียน
จุดเทียนและธูปเรียบร้อย จางหยวนก็วางรูปปู่ไว้ตรงกลาง
“ปู่ครับ หลานชายไม่มีความกตัญญู หลายปีมานี้ไม่เคยเผากระดาษให้ปู่เลย ปู่รอแป๊บนะครับ เดี๋ยวหลานชายเผาให้ปู่ตอนนี้เลย ปู่ช่วยอวยพรให้ผมกับแม่อยู่ด้านบนอย่างสงบสุข รวยๆ เถิดครับ!”
พูดจบ จางหยวนก็พนมมือไหว้รูปปู่สามครั้ง
จากนั้น เขาก็ใช้ความคิดเรียกธนบัตรออกมา
“ธนบัตรล่ะ?”
จางหยวนมองมือที่ว่างเปล่าของตัวเองแล้วเริ่มคิด
ธนบัตรจำนวนมาก มูลค่ามหาศาลขนาดนั้น เขาเก็บไว้ในพื้นที่ส่วนตัวชัดๆ
หายไปไหน?
“หรือว่าปู่จะวิ่งเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวแล้วเอาเงินไปเอง?”
ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
แต่เขาก็ยังตัดสินใจเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวด้วยตัวเอง เพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น
พอเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัว จางหยวนก็ตะลึง
ทั้งพื้นที่ว่างเปล่า
ธนบัตรหลายถุงที่เคยวางอยู่ตรงมุมหายไปทั้งกอง ราวกับถูกกลืนหายไปอย่างไร้ร่องรอย
จางหยวนเกือบยืนไม่อยู่
“เฮ้ย เงินล่ะ? เงินที่ฉันจะให้ปู่ล่ะ?”
“ปู่ครับ ปู่ไม่ได้วิ่งเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวเพื่อเอาของจริงๆ ใช่ไหม?”
“ไม่น่าใช่นะ ตามกฎของทางด้านล่าง ถ้าไม่เผา ปู่ก็ไม่ควรจะรับได้ไม่ใช่เหรอ?”
จางหยวนอึ้งไปเลย
ปู่ฝันบอกให้เขาเผาธนบัตรกระดาษ
好不容易把这些事情办好。好不容易จัดการเรื่องพวกนี้ได้
结果现在值钱没了。แต่ตอนนี้เงินดันหายไปซะงั้น
眼下摆在จางหยวน面前的就是两个选择。ตอนนี้จางหยวนมีทางเลือกอยู่สองทาง
一，这些消失的ธนบัตรกระดาษ被爷爷进入空间里拿走了。หนึ่ง ธนบัตรที่หายไปถูกปู่เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวแล้วเอาไป
二，空间出BUG了，把他买的ธนบัตรกระดาษ给吞了。สอง พื้นที่ส่วนตัวเกิดบั๊ก กลืนธนบัตรที่เขาซื้อไป
“บ้าเอ๊ย พื้นที่ส่วนตัวยังจะโกงอีกเหรอ?”
จางหยวนคิดว่าตัวเองคงไม่โชคร้ายขนาดนั้น
ถ้าถูกพื้นที่ส่วนตัวโกงจริงๆ เขาต้องเรียกร้องความยุติธรรมให้ได้
แต่จากสถานการณ์ตอนนี้ ทางเลือกแรกดูจะน่าเชื่อถือกว่า
“ปู่ครับ ผมบอกปู่แล้วนะ อย่าทำให้หลานชายตกใจ ธนบัตรปู่เอาไปใช่ไหม? ถ้าใช่ คืนนี้ปู่จำฝันมาบอกหลานชายด้วยล่ะ”
จางหยวนพูดพลางพนมมือไหว้รอบทิศในพื้นที่ส่วนตัว
เขาไม่รู้ว่ายมโลกอยู่ทิศไหน
ไหว้ให้ครบทุกทิศก็ดี
ถือว่าหมดทุกข์!
就在จางหยวน还在空间里寻找消失的ธนบัตรกระดาษ的时候。ระหว่างที่จางหยวนยังคงค้นหาธนบัตรที่หายไปในพื้นที่ส่วนตัว
此时，正在小心翼翼躲避ซอมบี้和สัตว์กลายพันธุ์，赶回ที่หลบภัย的ลู่ถิงเสวี่ย却是一脸懵逼的到处找掩体。ตอนนั้นเอง ลู่ถิงเสวี่ยที่กำลังหลบซอมบี้และสัตว์กลายพันธุ์อย่างระมัดระวังเพื่อรีบกลับที่หลบภัย กลับหน้ามึนงงหาที่กำบังไปทั่ว
刚才自己的脑海里，明确听见有男人的声音。เมื่อครู่ ในหัวของเธอได้ยินเสียงผู้ชายอย่างชัดเจน
并且，从这男人传达出来的情绪，似乎是在骂街。และจากอารมณ์ที่ผู้ชายคนนี้สื่อออกมา ดูเหมือนกำลังด่า
空间里有人？！มีคนอยู่ในพื้นที่ส่วนตัว?!
她赶紧找到一处安全掩体躲避起来，随后พลังจิต探入空间内。เธอรีบหาที่กำบังที่ปลอดภัยซ่อนตัว จากนั้นก็ใช้พลังจิตสำรวจเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัว
ลู่ถิงเสวี่ย并不确定是不是自己产生了หูแว่ว。ลู่ถิงเสวี่ยไม่แน่ใจว่าตัวเองหูแว่วหรือเปล่า
ยุคข้าวยากหมากแพง之中，高强度的精神压力下，出现这样的事情并不稀奇。ในยุคข้าวยากหมากแพง ภายใต้ความกดดันทางจิตใจที่สูงขนาดนี้ เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลก
然而，ลู่ถิงเสวี่ย的พลังจิต一探入空间内，她当即傻了眼。แต่ทว่า พอพลังจิตของลู่ถิงเสวี่ยสำรวจเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัว เธอก็ตะลึงทันที
空间里还真有人。ในพื้นที่ส่วนตัวมีคนจริงๆ ด้วย
ลู่ถิงเสวี่ย能看见空间里有人，准确的说应该是一个พร่ามัว的เงาคน。ลู่ถิงเสวี่ยมองเห็นคนในพื้นที่ส่วนตัว พูดให้ถูกคือเป็นเงาคนที่พร่ามัว
除此以外，她无法看清楚这เงาคน的容貌。นอกจากนั้น เธอมองไม่เห็นใบหน้าของเงาคนนี้
不知道是不是自己的พลังจิต不够，还是这个空间有什么奇怪的法则。ไม่รู้ว่าพลังจิตของตัวเองไม่พอ หรือว่าพื้นที่ส่วนตัวนี้มีกฎแปลกๆ อะไร
但至少从这เงาคน大概的身高以及声音，可以判断出对方是个男人。แต่อย่างน้อยจากความสูงคร่าวๆ และเสียงของเงาคนนี้ ก็พอจะบอกได้ว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ชาย
จางหยวน此时也注意到了ลู่ถิงเสวี่ย。จางหยวนตอนนี้ก็สังเกตเห็นลู่ถิงเสวี่ยเช่นกัน
在จางหยวน的视角来看，ลู่ถิงเสวี่ย也只是一个พร่ามัว的เงาคน。ในมุมมองของจางหยวน ลู่ถิงเสวี่ยเป็นเพียงเงาคนที่พร่ามัว
只是，因为ลู่ถิงเสวี่ย没有出声，所以จางหยวน不知道这พร่ามัวเงาคน背后是男是女。เพียงแต่ เพราะลู่ถิงเสวี่ยไม่ส่งเสียง จางหยวนจึงไม่รู้ว่าเงาคนที่พร่ามัวนั้นเป็นชายหรือหญิง
“你是？你难道是爷爷？”จางหยวน看着那พร่ามัว的เงาคน，心中有些激动。“เธอเป็นใคร? หรือว่าเป็นปู่?” จางหยวนมองเงาคนที่พร่ามัว พลางรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา
难道是爷爷见自己这么孝顺，所以特意在搬完ธนบัตรกระดาษ后来空间看看自己。หรือว่าปู่เห็นว่าตัวเองกตัญญูขนาดนี้ เลยแวะมาดูตัวเองในพื้นที่ส่วนตัวหลังจากย้ายธนบัตรไปแล้ว
如果真是这样的话……ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ …
“爷爷，您孙子来看您来了，那些ธนบัตรกระดาษ都是大孙子孝敬爷爷您的。”“ปู่ครับ หลานชายมาหาปู่แล้ว ธนบัตรพวกนั้นเป็นของที่หลานชายตั้งใจเอามาให้ปู่ครับ”
จางหยวน也是丝毫不犹豫，‘噗通’一下就跪在地上。จางหยวนไม่ลังเลแม้แต่น้อย ทุ่มตัวลงคุกเข่ากระแทกพื้นดัง “ปั้ง”
这一幕着实给ลู่ถิงเสวี่ย看傻眼了。ฉากนี้ทำเอาลู่ถิงเสวี่ยถึงกับอึ้ง
自己空间里出现的这人，怕不是个傻子吧？คนที่ปรากฏตัวในพื้นที่ส่วนตัวของตัวเอง คนนี้จะเป็นบ้าหรือเปล่านะ?
自己一个年轻女孩子，上来磕头就算了，还叫自己爷爷？ตัวเองเป็นสาวน้อย ขึ้นมาก็กราบหัวให้แล้ว ยังเรียกตัวเองว่าปู่อีก?
然而，同样的想法จางหยวน心里也是如此。แต่ความคิดแบบเดียวกันนี้ก็เกิดขึ้นกับจางหยวนเช่นกัน
这空间是他的พื้นที่ส่วนตัว，不可能会出现别人。พื้นที่ส่วนตัวนี้เป็นของเขา จะมีคนอื่นมาได้ยังไง
可既然在这空间里出现了别人，那不就只能是自个爷爷上来看自个了？แต่ถ้ามีคนอื่นปรากฏตัวในพื้นที่ส่วนตัวได้ ก็คงมีแต่ปู่ตัวเองที่ขึ้นมาดูตัวเอง
“爷爷，ธนบัตรกระดาษ收到了，您看是不是给ยมโลก的ยมทูต们求一颗เซียนตาน啊，妈生病了，一直没好……”“ปู่ครับ ธนบัตรได้รับแล้ว ปู่ช่วยขอเซียนตานจากยมทูตแห่งยมโลกให้หน่อยได้ไหมครับ แม่ป่วย ไม่หายสักที…”
“我不是你爷爷，我是这个空间的拥有者，我叫ลู่ถิงเสวี่ย，你是谁？”“ฉันไม่ใช่ปู่แก ฉันเป็นเจ้าของพื้นที่ส่วนตัวนี้ ฉันชื่อลู่ถิงเสวี่ย แกเป็นใคร?”
ลู่ถิงเสวี่ย担心对方这样下去，说不定还要自己保佑他发大财，因此赶紧打断他。ลู่ถิงเสวี่ยกังวลว่าถ้าปล่อยให้อีกฝ่ายพูดต่อไป คงต้องให้เธออวยพรให้เขารวยๆ แน่ๆ เธอจึงรีบขัดขึ้น
原本还跪在地上磕头，给爷爷许愿求เซียนตาน的จางหยวน，在听到这声音后瞬间愣住了。จางหยวนที่กำลังคุกเข่ากราบหัวบนพื้น อธิษฐานขอเซียนตานให้ปู่ พอได้ยินเสียงนี้ก็ชะงักไปทันที
“女的？ลู่ถิงเสวี่ย？你不是我爷爷！”“ผู้หญิง? ลู่ถิงเสวี่ย? แกไม่ใช่ปู่ฉัน!”
จางหยวน一个激灵从地上站起来。จางหยวนสะดุ้งเฮือกลุกขึ้นยืนจากพื้น
麻蛋，亏大了！บ้าเอ๊ย ขาดทุน!
ธนบัตรกระดาษ没了不说，还给对方当了一回หลานชั้นสาม。ไม่เพียงแค่ธนบัตรหาย ยังต้องมาเป็นหลานชั้นสามให้อีกฝ่ายอีก
还给她磕头！！！ยังต้องก้มหัวให้เธออีก!!!
这空间不是爷爷给自己的私人物品吗？พื้นที่ส่วนตัวนี้ไม่ใช่ของส่วนตัวที่ปู่ให้ฉันเหรอ?
怎么变成公用的了？ทำไมกลายเป็นของส่วนรวมไปได้?
“你又是谁？我才是这空间的拥有者。”“แล้วแกเป็นใคร? ฉันต่างหากที่เป็นเจ้าของพื้นที่ส่วนตัว”
两人就谁是空间拥有者进行了几轮交流后。สองคนคุยกันไปคุยกันมาเรื่องใครเป็นเจ้าของพื้นที่ส่วนตัวหลายรอบ
จางหยวน和ลู่ถิงเสวี่ย总算是理清楚了头绪。ในที่สุดจางหยวนกับลู่ถิงเสวี่ยก็เข้าใจเรื่องต่างๆ ชัดเจนขึ้น
两人都是这个空间的拥有者，并且都能使用对方放在空间里的东西。ทั้งคู่ต่างก็เป็นเจ้าของพื้นที่ส่วนตัว และต่างก็ใช้ของที่อีกฝ่ายวางไว้ในพื้นที่ได้
唯一不同的是。สิ่งที่แตกต่างคือ
จางหยวน活在平和的世界，而ลู่ถิงเสวี่ย则是活在ยุคข้าวยากหมากแพง。จางหยวนอาศัยอยู่ในโลกที่สงบสุข ส่วนลู่ถิงเสวี่ยอาศัยอยู่ในยุคข้าวยากหมากแพง
“那就是说咱俩都能进入这空间，只是无法看到对方的实体，只能通过พลังจิต交流？”“แปลว่าเราสองคนเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวได้ แต่ไม่เห็นตัวจริงของอีกฝ่าย สื่อสารกันได้แค่ทางพลังจิตงั้นเหรอ?”
จางหยวน眨了眨好奇的眼睛，看着眼前这半透明的เงาคน。จางหยวนกระพริบตาอย่างอยากรู้อยากเห็น มองเงาคนโปร่งแสงตรงหน้า
“应该是吧，反正在我的视角里，只能看到你大概多高，然后听见你声音知道你是个男的。”ลู่ถิงเสวี่ย歪着脑袋说道。“น่าจะใช่ ยังไงในมุมมองฉัน ก็เห็นแค่ความสูงคร่าวๆ ของแก แล้วก็ได้ยินเสียงรู้อีกว่าแกเป็นผู้ชาย” ลู่ถิงเสวี่ยเอียงคอมอง
“原来如此。”จางหยวน眼睛一亮：“你漂亮不？”“อย่างนี้นี่เอง” จางหยวนตาเป็นประกาย “เธอสวยไหม?”
“还行……啊不对，现在不是说这些的时候吧ไอ้บ้า！”“ก็พอได้… อ้าว ไม่ใช่สิ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาพูดเรื่องนี้ไอ้บ้า!”
“那行，咱们就说点正事，我ธนบัตรกระดาษ呢？是不是被你给偷了，那是我准备烧给我爷爷的，还我！”“งั้นก็ได้ เรามาพูดเรื่องจริงจังดีกว่า ธนบัตรของฉันล่ะ? เธอขโมยไปใช่ไหม? นั่นฉันเตรียมไว้เผาให้ปู่ เอามาคืนมา!”
闻言，ลู่ถิงเสวี่ย明显一愣。ได้ยินดังนั้น ลู่ถิงเสวี่ยก็ชะงักไปทันที
她这才想起来，自己之前确实在空间里看到ธนบัตรกระดาษ了。เธอเพิ่งนึกได้ว่า เมื่อก่อนเธอเคยเห็นธนบัตรในพื้นที่ส่วนตัวจริงๆ
但都被她给扔了。แต่เธอโยนมันทิ้งไปแล้ว
然后空间里的水还有水果什么的，也都被她给吃了。แล้วน้ำกับผลไม้ในพื้นที่ก็ถูกเธอกินหมดแล้วด้วย
“那个，那个……不好意思，ธนบัตรกระดาษ被我扔了。”“เอ่อ เอ่อ… ขอโทษนะ ธนบัตรฉันโยนทิ้งไปแล้ว”
“什么？被你扔了？”จางหยวน脸色大变。“อะไรนะ? เธอโยนทิ้ง?” สีหน้าจางหยวนเปลี่ยนไปทันที
那些ธนบัตรกระดาษ可是爷爷ฝันบอก找自己，让自己赶紧烧给他的เงินช่วยชีวิต呐。ธนบัตรพวกนั้นเป็นเงินช่วยชีวิตที่ปู่ฝันมาบอกให้เขารีบเผาให้
怎么就这么倒霉，让自己遇见这事了。ทำไมถึงโชคร้ายขนาดนี้ เจอเรื่องแบบนี้เข้าไปได้
“不行，无论如何你要跑一趟，把那些ธนบัตรกระดาษ拿回来，这都是我烧给爷爷的เงินช่วยชีวิต。”“ไม่ได้ ยังไงเธอก็ต้องไปเอามันกลับมา นั่นเป็นเงินช่วยชีวิตที่ฉันจะเผาให้ปู่”
要是老爷子今天晚上收不到钱，指不定要怎么收拾他呢。ถ้าคืนนี้ท่านปู่ไม่ได้รับเงิน คงไม่รู้จะจัดการเขายังไง
何况现在这个时间点，就算จางหยวน想回镇上重新买，人店也不可能开门不是。ยิ่งกว่านั้นตอนนี้ ถ้าจางหยวนจะกลับไปซื้อที่镇上 ร้านค้าก็คงไม่เปิด
ลู่ถิงเสวี่ย心里本就รู้สึกผิด，再加上จางหยวน说这是他爷爷的เงินช่วยชีวิต。ลู่ถิงเสวี่ยรู้สึกผิดอยู่แล้ว ยิ่งจางหยวนบอกว่านั่นเป็นเงินช่วยชีวิตของปู่เขา
她当即应了下来。เธอจึงตอบตกลงทันที
“你别着急，我现在就回去找，可能需要点时间，等我找到以后马上进空间里联系你。”“แกอย่าเพิ่งร้อนใจ ฉันจะกลับไปหาตอนนี้ อาจจะใช้เวลาสักหน่อย พอหาเจอแล้วฉันจะเข้ามาในพื้นที่ติดต่อแกทันที”