กว่าจะได้มาเมืองทีนึง กว่าจะได้มาตัวเมืองอีกที จางหยวนนอกจากจะซื้อธนบัตรกระดาษให้ปู่แล้ว ก็ต้องซื้อเสบียงไว้กินเองด้วยแน่นอน
ระหว่างทางจางหยวนก็ซื้อของเพิ่มอีกสองอย่างที่พอจะช่วยได้
กว่าจะกลับถึงหมู่บ้านจางเจียก็เกือบมืดแล้ว
พอเข้าบ้านก็ได้ยินเสียงแม่
“ลูกกลับมาแล้วเหรอ?”
“ครับแม่ ผมกลับมาแล้ว”
“ซื้อธนบัตรกระดาษให้ปู่มาหรือยัง?”
“ได้มาแล้วครับ เดี๋ยวผมเผาให้เลย”
จางหยวนพูดจบก็รีบหาถังมาใบหนึ่ง
จะเรียกว่าถังเผากระดาษก็ได้ ที่จริงก็แค่กะละมังเก่าๆ ใบหนึ่งนั่นแหละ
เผากระดาษน่ะ
สิ่งสำคัญคือธนบัตร ส่วนจะเผาด้วยอะไร ไม่น่าจะต้องพิถีพิถันกระมัง
จางหยวนวางกะละมังให้เข้าที่ แล้วไปขนอิฐมาหนึ่งก้อนรองใต้กะละมัง
จากนั้น จางหยวนก็ไปยกโต๊ะเก่าที่ถูกทิ้งมาวางไว้หน้ากะละมังเผากระดาษด้านหน้า เอาไว้วางกระถางธูปกับเทียนและของอื่นๆ
จากนั้น จางหยวนก็ไปลากโต๊ะเก่าๆ ตัวหนึ่งมาวางไว้หน้ากะละมัง เพื่อวางกระถางธูปกับเทียน
จุดเทียนและธูปเรียบร้อย จางหยวนก็วางรูปปู่ไว้ตรงกลาง
“ปู่ครับ หลานชายไม่มีความกตัญญู หลายปีมานี้ไม่เคยเผากระดาษให้ปู่เลย ปู่รอแป๊บนะครับ เดี๋ยวหลานชายเผาให้ปู่ตอนนี้เลย ปู่ช่วยอวยพรให้ผมกับแม่อยู่ด้านบนอย่างสงบสุข รวยๆ เถิดครับ!”
พูดจบ จางหยวนก็พนมมือไหว้รูปปู่สามครั้ง
จากนั้น เขาก็ใช้ความคิดเรียกธนบัตรออกมา
“ธนบัตรล่ะ?”
จางหยวนมองมือที่ว่างเปล่าของตัวเองแล้วเริ่มคิด
ธนบัตรจำนวนมาก มูลค่ามหาศาลขนาดนั้น เขาเก็บไว้ในพื้นที่ส่วนตัวชัดๆ
หายไปไหน?
“หรือว่าปู่จะวิ่งเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวแล้วเอาเงินไปเอง?”
ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
แต่เขาก็ยังตัดสินใจเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวด้วยตัวเอง เพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น
พอเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัว จางหยวนก็ตะลึง
ทั้งพื้นที่ว่างเปล่า
ธนบัตรหลายถุงที่เคยวางอยู่ตรงมุมหายไปทั้งกอง ราวกับถูกกลืนหายไปอย่างไร้ร่องรอย
จางหยวนเกือบยืนไม่อยู่
“เฮ้ย เงินล่ะ? เงินที่ฉันจะให้ปู่ล่ะ?”
“ปู่ครับ ปู่ไม่ได้วิ่งเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวเพื่อเอาของจริงๆ ใช่ไหม?”
“ไม่น่าใช่นะ ตามกฎของทางด้านล่าง ถ้าไม่เผา ปู่ก็ไม่ควรจะรับได้ไม่ใช่เหรอ?”
จางหยวนอึ้งไปเลย
ปู่ฝันบอกให้เขาเผาธนบัตรกระดาษ
กว่าจะจัดการเรื่องพวกนี้ได้สำเร็จ กว่าจะจัดการเรื่องพวกนี้ได้
สุดท้ายตอนนี้เงินก็หายไป แต่ตอนนี้เงินดันหายไปซะงั้น
ตอนนี้สิ่งที่วางอยู่เบื้องหน้าจางหยวนก็คือทางเลือกสองทาง ตอนนี้จางหยวนมีทางเลือกอยู่สองทาง
หนึ่ง ที่หายไปเหล่านี้ธนบัตรกระดาษถูกปู่เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวเอาไปแล้ว หนึ่ง ธนบัตรที่หายไปถูกปู่เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวแล้วเอาไป
สอง พื้นที่ส่วนตัวเกิดบั๊กขึ้น กลืนที่เขาซื้อธนบัตรกระดาษไปหมด สอง พื้นที่ส่วนตัวเกิดบั๊ก กลืนธนบัตรที่เขาซื้อไป
“บ้าเอ๊ย พื้นที่ส่วนตัวยังจะโกงอีกเหรอ?”
จางหยวนคิดว่าตัวเองคงไม่โชคร้ายขนาดนั้น
ถ้าถูกพื้นที่ส่วนตัวโกงจริงๆ เขาต้องเรียกร้องความยุติธรรมให้ได้
แต่จากสถานการณ์ตอนนี้ ทางเลือกแรกดูจะน่าเชื่อถือกว่า
“ปู่ครับ ผมบอกปู่แล้วนะ อย่าทำให้หลานชายตกใจ ธนบัตรปู่เอาไปใช่ไหม? ถ้าใช่ คืนนี้ปู่จำฝันมาบอกหลานชายด้วยล่ะ”
จางหยวนพูดพลางพนมมือไหว้รอบทิศในพื้นที่ส่วนตัว
เขาไม่รู้ว่ายมโลกอยู่ทิศไหน
ไหว้ให้ครบทุกทิศก็ดี
ถือว่าหมดทุกข์!
ขณะที่จางหยวนยังคงพื้นที่ส่วนตัวกำลังค้นหาที่หายไปธนบัตรกระดาษอยู่นั้น ระหว่างที่จางหยวนยังคงค้นหาธนบัตรที่หายไปในพื้นที่ส่วนตัว
ตอนนั้น กำลังหลบหลีกอย่างระมัดระวังซอมบี้และสัตว์กลายพันธุ์ รีบกลับไปยังที่หลบภัยที่ลู่ถิงเสวี่ยกลับหน้ามึนงงหาที่กำบังไปทั่ว ตอนนั้นเอง ลู่ถิงเสวี่ยที่กำลังหลบซอมบี้และสัตว์กลายพันธุ์อย่างระมัดระวังเพื่อรีบกลับที่หลบภัย กลับหน้ามึนงงหาที่กำบังไปทั่ว
เมื่อครู่ ในหัวของตัวเอง ได้ยินเสียงผู้ชายอย่างชัดเจน เมื่อครู่ ในหัวของเธอได้ยินเสียงผู้ชายอย่างชัดเจน
และจากอารมณ์ที่ผู้ชายคนนี้สื่อออกมา ดูเหมือนกำลังด่า และจากอารมณ์ที่ผู้ชายคนนี้สื่อออกมา ดูเหมือนกำลังด่า
มีคนอยู่ในพื้นที่ส่วนตัว?!มีคนอยู่ในพื้นที่ส่วนตัว?!
เธอรีบหาที่กำบังปลอดภัยที่หนึ่งซ่อนตัว จากนั้นก็ใช้พลังจิตสำรวจเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัว เธอรีบหาที่กำบังที่ปลอดภัยซ่อนตัว จากนั้นก็ใช้พลังจิตสำรวจเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัว
ลู่ถิงเสวี่ยไม่แน่ใจว่าตัวเองเกิดหูแว่ว ลู่ถิงเสวี่ยไม่แน่ใจว่าตัวเองหูแว่วหรือเปล่า
ยุคข้าวยากหมากแพงท่ามกลาง ภายใต้ความกดดันทางจิตใจที่สูงขนาดนี้ เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ในยุคข้าวยากหมากแพง ภายใต้ความกดดันทางจิตใจที่สูงขนาดนี้ เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลก
แต่ทว่า ลู่ถิงเสวี่ยของพลังจิตพอสำรวจเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัว เธอก็ตะลึงทันที แต่ทว่า พอพลังจิตของลู่ถิงเสวี่ยสำรวจเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัว เธอก็ตะลึงทันที
ในพื้นที่ส่วนตัวมีคนอยู่จริงๆ ด้วย ในพื้นที่ส่วนตัวมีคนจริงๆ ด้วย
ลู่ถิงเสวี่ยมองเห็นได้ว่าพื้นที่ส่วนตัวมีคนอยู่ พูดให้ถูกคือน่าจะเป็นพร่ามัวที่เงาคน ลู่ถิงเสวี่ยมองเห็นคนในพื้นที่ส่วนตัว พูดให้ถูกคือเป็นเงาคนที่พร่ามัว
นอกจากนั้น เธอมองไม่เห็นหน้าตาของเงาคนอย่างชัดเจน นอกจากนั้น เธอมองไม่เห็นใบหน้าของเงาคนนี้
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะของตัวเองพลังจิตไม่พอ หรือว่าพื้นที่ส่วนตัวนี้มีกฎแปลกๆ อะไรหรือเปล่า ไม่รู้ว่าพลังจิตของตัวเองไม่พอ หรือว่าพื้นที่ส่วนตัวนี้มีกฎแปลกๆ อะไร
แต่อย่างน้อยจากเงาคนความสูงคร่าวๆ และเสียง ก็พอจะบอกได้ว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ชาย แต่อย่างน้อยจากความสูงคร่าวๆ และเสียงของเงาคนนี้ ก็พอจะบอกได้ว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ชาย
จางหยวนตอนนี้ก็สังเกตเห็นลู่ถิงเสวี่ย จางหยวนตอนนี้ก็สังเกตเห็นลู่ถิงเสวี่ยเช่นกัน
ในจางหยวนมุมมอง ลู่ถิงเสวี่ยก็เป็นเพียงพร่ามัวที่เงาคน ในมุมมองของจางหยวน ลู่ถิงเสวี่ยเป็นเพียงเงาคนที่พร่ามัว
เพียงแต่ เพราะลู่ถิงเสวี่ยไม่ส่งเสียง ดังนั้นจางหยวนไม่รู้ว่าพร่ามัวเงาคนเป็นชายหรือหญิงกันแน่ เพียงแต่ เพราะลู่ถิงเสวี่ยไม่ส่งเสียง จางหยวนจึงไม่รู้ว่าเงาคนที่พร่ามัวนั้นเป็นชายหรือหญิง
“เธอเป็นใคร? หรือว่าเป็นปู่?”จางหยวนมองไปที่ตัวที่พร่ามัวของเงาคน พลางรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาในใจ “เธอเป็นใคร? หรือว่าเป็นปู่?” จางหยวนมองเงาคนที่พร่ามัว พลางรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา
หรือว่าปู่เห็นว่าตัวเองกตัญญูขนาดนี้ เลยตั้งใจว่าพอขนธนบัตรกระดาษเสร็จแล้วมาที่พื้นที่ส่วนตัวดูตัวเอง หรือว่าปู่เห็นว่าตัวเองกตัญญูขนาดนี้ เลยแวะมาดูตัวเองในพื้นที่ส่วนตัวหลังจากย้ายธนบัตรไปแล้ว
ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ……ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ …
“ปู่ครับ หลานชายมาหาปู่แล้วครับ ธนบัตรกระดาษพวกนั้นล้วนเป็นของที่หลานชายคนโตตั้งใจมอบให้ปู่ครับ”“ปู่ครับ หลานชายมาหาปู่แล้ว ธนบัตรพวกนั้นเป็นของที่หลานชายตั้งใจเอามาให้ปู่ครับ”
จางหยวนก็ไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย 'ปั้ง' ทันใดนั้นก็คุกเข่าลงกับพื้น จางหยวนไม่ลังเลแม้แต่น้อย ทุ่มตัวลงคุกเข่ากระแทกพื้นดัง “ปั้ง”
ฉากนี้ทำเอาลู่ถิงเสวี่ยมองจนอึ้งไปเลย ฉากนี้ทำเอาลู่ถิงเสวี่ยถึงกับอึ้ง
คนที่ปรากฏตัวขึ้นในพื้นที่ส่วนตัวของตัวเอง คนนี้จะเป็นคนบ้าหรือเปล่านะ?คนที่ปรากฏตัวในพื้นที่ส่วนตัวของตัวเอง คนนี้จะเป็นบ้าหรือเปล่านะ?
ตัวเองเป็นเด็กสาวคนหนึ่ง พอขึ้นมาก้มหัวคำนับก็ว่าไปอย่าง ยังเรียกตัวเองว่าปู่อีก?ตัวเองเป็นสาวน้อย ขึ้นมาก็กราบหัวให้แล้ว ยังเรียกตัวเองว่าปู่อีก?
แต่ทว่า ความคิดแบบเดียวกันนี้จางหยวนในใจก็เป็นเช่นนั้นเหมือนกัน แต่ความคิดแบบเดียวกันนี้ก็เกิดขึ้นกับจางหยวนเช่นกัน
พื้นที่ส่วนตัวนี้เป็นของเขาพื้นที่ส่วนตัว ไม่มีทางที่จะมีคนอื่นปรากฏขึ้นได้ พื้นที่ส่วนตัวนี้เป็นของเขา จะมีคนอื่นมาได้ยังไง
แต่ในเมื่อในพื้นที่ส่วนตัวนี้มีคนอื่นปรากฏตัวขึ้น ก็คงมีแต่ปู่ตัวเองที่ขึ้นมาดูตัวเองใช่ไหม?แต่ถ้ามีคนอื่นปรากฏตัวในพื้นที่ส่วนตัวได้ ก็คงมีแต่ปู่ตัวเองที่ขึ้นมาดูตัวเอง
“ปู่ครับ ธนบัตรกระดาษได้รับแล้วครับ ปู่ช่วยดูหน่อยได้ไหมว่าจะให้ยมโลกของยมทูตทั้งหลายขอสักเม็ดเซียนตานหน่อยนะ แม่ป่วย ไม่หายสักที……”“ปู่ครับ ธนบัตรได้รับแล้ว ปู่ช่วยขอเซียนตานจากยมทูตแห่งยมโลกให้หน่อยได้ไหมครับ แม่ป่วย ไม่หายสักที…”
“ฉันไม่ใช่ปู่แก ฉันเป็นเจ้าของพื้นที่ส่วนตัวนี้ ฉันชื่อลู่ถิงเสวี่ย แกเป็นใคร?”“ฉันไม่ใช่ปู่แก ฉันเป็นเจ้าของพื้นที่ส่วนตัวนี้ ฉันชื่อลู่ถิงเสวี่ย แกเป็นใคร?”
ลู่ถิงเสวี่ยกังวลว่าถ้าปล่อยให้อีกฝ่ายพูดแบบนี้ต่อไป คงต้องให้ตัวเองอวยพรให้เขารวยแน่ๆ จึงรีบขัดขึ้นทันที ลู่ถิงเสวี่ยกังวลว่าถ้าปล่อยให้อีกฝ่ายพูดต่อไป คงต้องให้เธออวยพรให้เขารวยๆ แน่ๆ เธอจึงรีบขัดขึ้น
เดิมทีที่ยังคุกเข่าก้มหัวอยู่บนพื้น อธิษฐานขอเซียนตานให้ปู่ของจางหยวน พอได้ยินเสียงนี้ก็ชะงักไปทันที จางหยวนที่กำลังคุกเข่ากราบหัวบนพื้น อธิษฐานขอเซียนตานให้ปู่ พอได้ยินเสียงนี้ก็ชะงักไปทันที
“ผู้หญิง? ลู่ถิงเสวี่ย? แกไม่ใช่ปู่ฉัน!”“ผู้หญิง? ลู่ถิงเสวี่ย? แกไม่ใช่ปู่ฉัน!”
จางหยวนสะดุ้งวูบลุกขึ้นยืนจากพื้น จางหยวนสะดุ้งเฮือกลุกขึ้นยืนจากพื้น
บ้าเอ๊ย ขาดทุนหนักเลย!บ้าเอ๊ย ขาดทุน!
ธนบัตรกระดาษหายไปไม่พอ ยังต้องมาเป็นหลานชั้นสาม ไม่เพียงแค่ธนบัตรหาย ยังต้องมาเป็นหลานชั้นสามให้อีกฝ่ายอีก
ยังต้องก้มหัวคำนับให้เธออีก!!!ยังต้องก้มหัวให้เธออีก!!!
พื้นที่ส่วนตัวนี้ไม่ใช่ของส่วนตัวที่ปู่ให้ตัวเองหรอกเหรอ?พื้นที่ส่วนตัวนี้ไม่ใช่ของส่วนตัวที่ปู่ให้ฉันเหรอ?
ทำไมถึงกลายเป็นของส่วนรวมไปได้?ทำไมกลายเป็นของส่วนรวมไปได้?
“แล้วเธอเป็นใครกัน? ฉันต่างหากที่เป็นเจ้าของพื้นที่ส่วนตัวนี้”“แล้วแกเป็นใคร? ฉันต่างหากที่เป็นเจ้าของพื้นที่ส่วนตัว”
ทั้งสองคนคุยกันเรื่องใครเป็นเจ้าของพื้นที่ส่วนตัวไปหลายรอบ สองคนคุยกันไปคุยกันมาเรื่องใครเป็นเจ้าของพื้นที่ส่วนตัวหลายรอบ
จางหยวนกับลู่ถิงเสวี่ยในที่สุดก็เข้าใจเรื่องราวชัดเจนขึ้น ในที่สุดจางหยวนกับลู่ถิงเสวี่ยก็เข้าใจเรื่องต่างๆ ชัดเจนขึ้น
ทั้งสองคนต่างก็เป็นเจ้าของพื้นที่ส่วนตัวนี้ และต่างก็สามารถใช้ของที่อีกฝ่ายวางไว้ในพื้นที่ส่วนตัวได้ ทั้งคู่ต่างก็เป็นเจ้าของพื้นที่ส่วนตัว และต่างก็ใช้ของที่อีกฝ่ายวางไว้ในพื้นที่ได้
สิ่งเดียวที่แตกต่างคือ สิ่งที่แตกต่างคือ
จางหยวนอาศัยอยู่ในโลกที่สงบสุข ส่วนลู่ถิงเสวี่ยอาศัยอยู่ในยุคข้าวยากหมากแพง จางหยวนอาศัยอยู่ในโลกที่สงบสุข ส่วนลู่ถิงเสวี่ยอาศัยอยู่ในยุคข้าวยากหมากแพง
“แปลว่าเราสองคนสามารถเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวนี้ได้ เพียงแต่มองไม่เห็นตัวจริงของอีกฝ่าย สื่อสารกันได้แค่ผ่านทางพลังจิตงั้นเหรอ?”“แปลว่าเราสองคนเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวได้ แต่ไม่เห็นตัวจริงของอีกฝ่าย สื่อสารกันได้แค่ทางพลังจิตงั้นเหรอ?”
จางหยวนกระพริบตาด้วยความอยากรู้อยากเห็น มองไปที่ตรงหน้าที่โปร่งแสงครึ่งหนึ่งนี้ ซึ่งเป็นเงาคน จางหยวนกระพริบตาอย่างอยากรู้อยากเห็น มองเงาคนโปร่งแสงตรงหน้า
“น่าจะใช่ ยังไงในมุมมองของฉัน ก็เห็นแค่ความสูงคร่าวๆ ของเธอ แล้วก็ได้ยินเสียงถึงรู้ว่าเธอเป็นผู้ชาย” ลู่ถิงเสวี่ยเอียงหัวพูด “น่าจะใช่ ยังไงในมุมมองฉัน ก็เห็นแค่ความสูงคร่าวๆ ของแก แล้วก็ได้ยินเสียงรู้อีกว่าแกเป็นผู้ชาย” ลู่ถิงเสวี่ยเอียงคอมอง
“อย่างนี้นี่เอง”จางหยวนตาเป็นประกาย: “เธอสวยไหม?”“อย่างนี้นี่เอง” จางหยวนตาเป็นประกาย “เธอสวยไหม?”
“ก็พอได้… อ้าว ไม่ใช่สิ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาพูดเรื่องนี้ไอ้บ้า!”“ก็พอได้… อ้าว ไม่ใช่สิ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาพูดเรื่องนี้ไอ้บ้า!”
“งั้นก็ได้ เรามาพูดเรื่องจริงจังกันดีกว่า ธนบัตรกระดาษของฉันล่ะ? เธอขโมยไปใช่ไหม? นั่นฉันเตรียมจะเผาให้ปู่ฉัน เอามาคืนมา!”“งั้นก็ได้ เรามาพูดเรื่องจริงจังดีกว่า ธนบัตรของฉันล่ะ? เธอขโมยไปใช่ไหม? นั่นฉันเตรียมไว้เผาให้ปู่ เอามาคืนมา!”
ได้ยินดังนั้น ลู่ถิงเสวี่ยก็เห็นได้ชัดว่าชะงักไปทันที ได้ยินดังนั้น ลู่ถิงเสวี่ยก็ชะงักไปทันที
เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ก่อนหน้านี้ตัวเองเคยเห็นในพื้นที่ส่วนตัวธนบัตรกระดาษจริงๆ เธอเพิ่งนึกได้ว่า เมื่อก่อนเธอเคยเห็นธนบัตรในพื้นที่ส่วนตัวจริงๆ
แต่ทั้งหมดถูกเธอโยนทิ้งไปแล้ว แต่เธอโยนมันทิ้งไปแล้ว
จากนั้นพื้นที่ส่วนตัวในน้ำกับผลไม้อะไรพวกนั้น ก็ถูกเธอกินไปหมดแล้วด้วย แล้วน้ำกับผลไม้ในพื้นที่ก็ถูกเธอกินหมดแล้วด้วย
“เอ่อ เอ่อ… ขอโทษด้วยนะ ธนบัตรกระดาษฉันโยนทิ้งไปแล้ว”“เอ่อ เอ่อ… ขอโทษนะ ธนบัตรฉันโยนทิ้งไปแล้ว”
“อะไรนะ? เธอโยนทิ้งไปแล้วเหรอ?”จางหยวนสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “อะไรนะ? เธอโยนทิ้ง?” สีหน้าจางหยวนเปลี่ยนไปทันที
เหล่านั้นธนบัตรกระดาษแท้จริงแล้วคือที่ปู่ฝันบอกมาหาตัวเอง ให้ตัวเองรีบเผาให้เป็นเงินช่วยชีวิตนะ ธนบัตรพวกนั้นเป็นเงินช่วยชีวิตที่ปู่ฝันมาบอกให้เขารีบเผาให้
ทำไมถึงโชคร้ายขนาดนี้ ปล่อยให้ตัวเองเจอเรื่องแบบนี้เข้า ทำไมถึงโชคร้ายขนาดนี้ เจอเรื่องแบบนี้เข้าไปได้
“ไม่ได้ ยังไงเธอก็ต้องไปหาเอามาสักครั้ง เอาพวกนั้นธนบัตรกระดาษกลับมาให้ได้ นั่นทั้งหมดคือที่ฉันจะเผาให้ปู่เป็นเงินช่วยชีวิต”“ไม่ได้ ยังไงเธอก็ต้องไปเอามันกลับมา นั่นเป็นเงินช่วยชีวิตที่ฉันจะเผาให้ปู่”
ถ้าคุณปู่คืนนี้ไม่ได้รับเงิน ก็ไม่รู้จะจัดการเขายังไง ถ้าคืนนี้ท่านปู่ไม่ได้รับเงิน คงไม่รู้จะจัดการเขายังไง
ยิ่งกว่านั้น ตอนนี้เวลาแบบนี้ ต่อให้จางหยวนอยากกลับไปซื้อที่ตัวเมืองใหม่ ร้านก็คงไม่เปิดอยู่ดีไม่ใช่หรือ ยิ่งกว่านั้นตอนนี้ ถ้าจางหยวนจะกลับไปซื้อที่ตัวเมือง ร้านค้าก็คงไม่เปิด
ลู่ถิงเสวี่ยในใจก็รู้สึกผิด ยิ่งไปกว่านั้นจางหยวนบอกว่านี่เป็นของปู่เขาที่เป็นเงินช่วยชีวิต ลู่ถิงเสวี่ยรู้สึกผิดอยู่แล้ว ยิ่งจางหยวนบอกว่านั่นเป็นเงินช่วยชีวิตของปู่เขา
เธอตอบตกลงทันที เธอจึงตอบตกลงทันที
“แกอย่าเพิ่งร้อนใจ ฉันจะกลับไปหาตอนนี้เลย อาจจะต้องใช้เวลาสักหน่อย พอหาเจอแล้วฉันจะรีบเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวติดต่อแกทันที”“แกอย่าเพิ่งร้อนใจ ฉันจะกลับไปหาตอนนี้ อาจจะใช้เวลาสักหน่อย พอหาเจอแล้วฉันจะเข้ามาในพื้นที่ติดต่อแกทันที”