ชาวเมืองมีไม่มากอยู่แล้ว ยิ่งช่วงนี้เป็นฤดูว่างของงานศพ การค้าก็ไม่ดีเอาเสียเลย
เจ้าของร้านกำลังกังวลเรื่องไม่มีเงิน赚
จางหยวนผู้ไม่ขาดเงินก็มา
เขารีบยิ้มออกมาต้อนรับทันที
"น้องชาย มาซื้อกระดาษเงินกระดาษทองเหรอ? อยากได้แบบไหนล่ะ?"
จางหยวนไม่รู้เรื่องพวกนี้หรอก แต่ปู่บอกไว้ ให้เผาให้เยอะ ๆ
"เจ้าของร้าน ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ขอแค่เผาไปแล้วญาติใต้ดินได้รับก็พอ เอาแบบมูลค่าหน้าใหญ่ ๆ เยอะ ๆ ด้วยนะ ปู่ผมจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องไม่มีเงินใช้ใต้ดิน"
เจ้าของร้านได้ยินแล้วยิ้วออกมาทันที
ดูท่าเด็กคนนี้จะไม่รู้เรื่องจริง ๆ งั้นก็จัดให้เต็มที่เลยละกัน
เจ้าของร้านหยิบกระดาษเงินหลายแบบออกมาวางบนโต๊ะ พร้อมกับวางเงินทองแท่งจำลองหลายอัน
"น้องชาย ไหน ๆ ก็เผาให้ปู่แล้ว ทองแท่งเงินแท่งนี่ขาดไม่ได้นะ ว่าแต่ว่าผู้เฒ่าจะได้ใช้หรือเปล่า แต่พวกยมทูตใต้ดินนี่ก็ต้องมีการตอบแทนบ้าง ถึงจะได้อยู่ใต้ดินอย่างสบายไม่ใช่เหรอ"
จริงด้วย การเข้าอกเข้าใจผู้คนใต้ดินก็มีกติกาเหมือนกัน
จางหยวนพยักหน้า
เห็นท่าเขาจะไม่ปฏิเสธ เจ้าของร้านก็เร่งเครื่องต่อ
"น้องชาย ดูธนบัตรนรกพวกนี้สิ ธนาคารเทียนตี้สาขาใหญ่ทั่วโลก รับรองได้ทั้งแดนใต้ดินและนรกตะวันตก ใช้ได้ทุกที่ หน้าคุ้มขนาดใหญ่ ไม่มีโกง"
เจ้าของร้านแนะนำให้จางหยวนอย่างออกรส พร้อมกับชี้ไปที่ธนบัตรนรกใบหนึ่ง "ดูใบนี้สิ น้องชาย มูลค่าหนึ่งร้อยล้าน ยังเป็นดอลลาร์อีกนะ ลองคิดดูสิ อัตราแลกเปลี่ยนใต้ดิน ต่อหนึ่งเท่าเจ็ด เผาไป หนึ่งร้อยล้านก็กลายเป็นเจ็ดร้อยล้าน!"
"ตอนนั้นปู่ของแกใต้ดินจะกลายเป็นมหาเศรษฐีทันที ทั่วทั้งแดนใต้ดินใครจะไม่เกรงใจผู้เฒ่ากันล่ะ?"
"อีกอย่าง ถ้าน้องชายเต็มใจจ่ายเพิ่ม ร้านผมยังเผาเด็กเสิร์ฟส่วนตัวให้ปู่แกได้อีกนะ รับรองว่าปู่แกดีใจ แล้วจะอวยพรให้แกทุกวัน!"
จางหยวนไม่คิดไม่ฝันเลยว่า แค่ซื้อกระดาษเงินก็มีลูกเล่นเยอะแยะขนาดนี้
แต่เรื่องอื่นพอรับได้ ส่วนที่ว่าเด็กเสิร์ฟส่วนตัวนี่ ไม่กล้าเผาหรอก
เผื่อย่าแกอยู่ด้วยล่ะ?
"เจ้าของร้าน ผมไม่รู้เรื่องพวกนี้เหมือนกัน งั้นแบบนี้ ธนบัตรนรกแบบร้อยล้านดอลลาร์นี่จัดมาให้เยอะ ๆ เลย เอาเป็นหนึ่งแสนล้านก็ได้ แล้วก็ทองแท่งเงินแท่งก็จัดมาเพิ่มอีก เรื่องเด็กเสิร์ฟนี่ข้ามไปเถอะ ผมกลัวย่าโกรธ"
"แล้วก็ธนบัตรนรกแบบอื่นก็จัดตามสเกลหนึ่งแสนล้านมาให้หน่อย คิดเงินเท่าไหร่ล่ะ?"
เจ้าของร้านได้ยินแล้วรอยยิ้มกว้างขึ้นอีก
เขารีบหยิบเครื่องคิดเลขออกมากดคำนวณ แล้วก็บอกราคาออกมา
"น้องชาย ของพวกนี้รวมทั้งหมดแล้ว 1,673 หยวน งั้นวันนี้ถือเป็นพี่เปิดร้าน เอาเป็น 1,600 ก็แล้วกัน?"
1,600!!!
เงินของคนตายนี่หากินง่ายจริง ๆ นะ
แต่จางหยวนไม่พูดอะไร จ่ายเงินอย่างรวดเร็ว
ยังไงก็ตาม ปู่ทำให้ตัวเองได้พื้นที่มิติมาหนึ่ง
มีเจ้านี่แล้ว หนี้สินของตระกูลจางคงใช้คืนได้ไม่นาน
แค่ 1,600 หยวน
คุ้ม!
จบการซื้อขาย จางหยวนถือถุงกระดาษเงินหลายใบเตรียมกลับ
เจ้าของร้านเรียกเขาไว้
"น้องชาย ถึงผู้หญิงสวย ๆ จะไม่เผาไปบ้าง แต่พวงหรีด คฤหาสน์ ซูเปอร์คาร์ อะไรพวกนี้ ไม่เผาไปบ้างเหรอ?"
"ไว้คราวหน้าละกัน คราวนี้พอแค่นี้ก่อน เผาให้ครบทีเดียวเดี๋ยวปู่แก่ไม่คิดถึงหลานชายคนนี้ จะได้ไม่ฝันหา"
จางหยวนโบกมือ แล้วหันหลังเดินออกจากร้านพวงหรีด
"เดี๋ยวสิ น้องชาย งั้นเราแลกเบอร์ติดต่อกันไว้ เผื่อแกต้องการอะไร以后再มา找我 พี่ลดให้แปดสิบนะ ว่าไง?"
จางหยวนคิดในใจ เจ้าของร้านพูดไม่ผิด
ตั้งแต่ได้พื้นที่มานี่ เขาวางแผนไว้แล้ว
จะตัดการติดต่อกับปู่ทันทีไม่ได้
ถ้าหลังจากนี้ปู่ไม่ติดต่อมาจริง ๆ แล้วจะทำยังไง?
ยังไงตัวเองก็นับว่ามีคนอยู่ใต้ดินแล้ว ถ้าตัดขาดไปเฉย ๆ
วันหน้าไปสู่สุคติแล้วลงไปใต้ดิน จะได้ไม่ถึงกึ่ง ๆ ไปหน่อยเหรอ?
ใช่ ต้องแลกเบอร์กับเจ้าของร้านไว้
"ได้เลย เจ้าของร้าน ให้นามบัตรผมหน่อย เผื่อมีอะไรจะได้โทรหา"
"ได้เลยน้องชาย นี่นามบัตรฉัน ถ้าปู่แกฝันหาแกอีก ก็โทรหาฉันได้"
เก็บนามบัตรเรียบร้อย จางหยวนก็หายไปจากถนนในเมืองอย่างรวดเร็ว
ซื้อกระดาษเงินมาเยอะเกินไป ถ้าแบบนี้ถือกลับบ้าน รถไฟฟ้าสองล้อก็คงแบกไม่ไหว
โชคดีที่คนเมืองไม่เยอะ เขาหามุมที่ไม่มีคนไม่มีกล้องวงจรปิด รีบเก็บถุงกระดาษเงินทั้งหมดเข้าพื้นที่มิติ
"เฮ้อ!"
จางหยวนที่รู้สึกตัวเบาขึ้นมาทันที รีบขี่รถไฟฟ้าสองล้อกลับบ้าน
……
ลู่ถิงเสวี่ย好不容易จัดการฝูงซอมบี้กลายพันธุ์ไปได้ แต่บาดแผลเก่ายังไม่ทันหาย ก็เพิ่มบาดแผลใหม่อีกเพียบ เพื่อนร่วมสู้ก็ตายหรือหายสาบสูญไป
หลายวันมานี้ ลู่ถิงเสวี่ยแทบจะฝืนสติสุดท้ายไม่ให้ตัวเองเป็นลมไป
好不容易หาที่ซ่อนในซากปรักหักพังได้ ก็ได้แต่นั่งพักฟื้นแรง
เธอรีบเปิดพื้นที่มิติด้วยพลังจิต คิดจะหยิบน้ำกับขนมปังที่เก็บไว้ขึ้นมาท้อง
วินาทีต่อมา เธอตะลึง!
ในพื้นที่มิติที่เคยว่างเปล่า จู่ ๆ ก็มีของที่เธอไม่เคยเห็นเพิ่มขึ้นมา
และเมื่อดูดี ๆ แต่ละอย่างทำให้เธอตกใจสุดขีด
โอ่งน้ำสะอาดเต็มใบ มีข้าวโพดและมันฝรั่งด้วย
โอ้ ยังมีผลไม้อีก
ลู่ถิงเสวี่ยตาเป็นประกาย
เป็นแอปเปิ้ลและกล้วย
ลู่ถิงเสวี่ยแทบจะร้องไห้
เธอจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองไม่ได้ดื่มน้ำสะอาด กินผลไม้มานานแค่ไหน
ไม่ต้องพูดถึงข้าวโพดมันฝรั่งของดีแบบนั้นเลย
นอกจากนี้ ลู่ถิงเสวี่ยยังเจอกระสอบสีน้ำตาลวางอยู่บนพื้น
เธอรีบเปิดดู
"เป็นแป้งสาลี แป้งขาว!!!"
ถ้าไม่ใช่เพราะซากปรักหักพังนี้ไม่ปลอดภัย เธอไม่กล้าส่งเสียง
ลู่ถิงเสวี่ยคงร้องไห้ออกมาแล้ว
ต้องเป็นเทพเจ้าบางองค์ที่เห็นใจในความมุ่งมั่นมีชีวิตของเธอ
ถึงได้ตอบแทนของดีพวกนี้ให้
ยุคขยะโลกเกิดขึ้นมากว่าสิบปีแล้ว ลู่ถิงเสวี่ยลืมไปนานแล้วว่าน้ำสะอาดกับอาหารดี ๆ หน้าตาเป็นแบบไหน
นั่นเป็นของที่มีไว้สำหรับคนพิเศษที่เข้าไปในเขตปลอดภัยเท่านั้น
ส่วนคนที่ถูกทอดทิ้งอย่างลู่ถิงเสวี่ย...
เธอไม่ทันคิดมาก รีบกวักน้ำในโอ่งขึ้นมาดื่มสองสามคำ
ความเย็นชุ่มฉ่ำซึมเข้าไปในปอด
นี่คือน้ำคุณภาพดีที่ไม่มีการปนเปื้อน!
ลู่ถิงเสวี่ยดื่มอีกสองสามคำอย่างหิวกระหาย
จากนั้น สายตามองไปที่ถุงแอปเปิ้ลกับกล้วยที่วางอยู่บนพื้น
เธอค่อย ๆ หยิบกล้วยออกมาหนึ่งลูก ปอกเปลือกเหลือง ๆ ออก แล้วค่อย ๆ ใส่ปากเคี้ยว
หวานสะอาดแถมมีความฝาดเล็กน้อย
ลู่ถิงเสวี่ยเกือบลืมรสชาติกล้วยไปแล้วเกือบสิบปี
ในวินาทีนี้ ลู่ถิงเสวี่ยเชื่อมั่นในใจ
สิ่งที่อยู่ตรงหน้า คือเทพเจ้าบนสวรรค์บางองค์ที่สงสารเธอ แล้วประทานของดีเหล่านี้ให้
จู่ ๆ เธอก็เห็นมุมหนึ่งมีถุงของหลายใบ
ลู่ถิงเสวี่ยอยากรู้อยากเห็น เปิดดูแล้วกลับยืนอึ้งอยู่กับที่
นี่...นี่มันธนบัตรนรกที่เคยเผาให้คนตายไม่ใช่เหรอ?
มาจากไหน ทำไมจู่ ๆ ถึงมาอยู่ในพื้นที่มิติของตัวเองได้?
แต่ลู่ถิงเสวี่ยไม่ได้คิดมากกับเรื่องเล็กน้อยแบบนี้
หลายปีในยุคขยะโลก สมองของเธอคิดแต่เรื่องเอาชีวิตรอด
ส่วนธนบัตรนรกที่มาไม่รู้ที่มานี่ ไม่มีประโยชน์อะไร เก็บไว้ก็ไม่เกิดประโยชน์
อีกอย่าง ในยุคนี้พวกเธอเลิกเชื่อเรื่องเทพเจ้าไปนานแล้ว พิธีกรรมสังเวยต่าง ๆ ก็ถูกทิ้งไปนานแล้วเช่นกัน
ธนบัตรนรกไม่มีประโยชน์ แถมยังเปลืองที่
นี่ยังเป็นพื้นที่ของตัวเองอีก อย่าให้มีโชคร้ายติดมาเลยดีกว่า
ดังนั้น ลู่ถิงเสวี่ยแค่ครุ่นคิด
ถุงธนบัตรนรกที่อยู่ในพื้นที่มิติ ก็ถูกเธอย้ายออกไปทิ้งในซากปรักหักพังทันที
จางหยวนผู้โชคร้ายยังไม่รู้เลยว่า ธนบัตรที่เขาจ่าย 1,600 หยวน ซื้อมาคารวะปู่
หายไปแล้ว!