“รู้ไหมว่าทำไมลูกธนูของนายถึงยิงคนไม่โดน?”
เสียงของเจ้าเหอย์หนิวดังมาจากด้านหลังวั่งชวน
เขาหันกลับไป เห็นเจ้าเหอย์หนิวถือธนูไม้ มืออีกข้างหยิบลูกธนูขึ้นมาพาดสายอย่างสบาย ๆ แล้วชี้ไปยังกลุ่มคนที่อยู่ข้าง ๆ
ทันใดนั้น!
เขาตะโกนเสียงดังว่า
“ต้าซาน!”
ในกลุ่มคน นายพรานคนหนึ่งหันมามอง รูม่านตาพลันขยายกว้าง ก่อนรีบหลบไปด้านข้าง…
แทบจะในเวลาเดียวกัน เจ้าเหอย์หนิวขยับปลายธนูเล็กน้อยแล้วปล่อยมือ ลูกธนูพุ่งฉิวออกไป แม้จะปล่อยทีหลังแต่กลับถึงก่อน ปักเข้าเป้าพอดี กระแทกเข้าที่เอวของนายพรานที่ชื่อ ‘ต้าซาน’
โชคดีที่ลูกธนูไม่มีหัวลูกศร จึงเจ็บเพียงเล็กน้อย
ต้าซานลูบตำแหน่งที่ถูกยิงโดน แล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เจ้าเหอย์หนิวหันกลับมาพูดกับเขาว่า
“รู้เหตุผลแล้วหรือยัง?”
“ถ้าอยากยิงสิ่งมีชีวิตให้โดน ก็ต้องรู้ว่ามันจะเคลื่อนไหวไปทางไหนในก้าวต่อไป แล้วคาดการณ์ล่วงหน้าก่อนยิง”
พูดจบเขาก็เดินจากไป ทิ้งให้วั่งชวนยืนครุ่นคิดจนเหม่อลอยอยู่กับที่
บ่ายวันรุ่งขึ้น
หลินต้าไห่สวมชุดประหลาด ๆ เดินมาที่จุดทำงานอีกครั้ง
“คุณวั่งชวน!”
“วัวงานมารายงานตัวแล้วครับ”
ทุกวันยังมีงานพิเศษเพิ่มอีกหนึ่งงาน รายได้มากกว่าไป๋อวี่ฮุยกับหงไคเป่า หลินต้าไห่จึงดีใจมากและเตรียมตัวมาอย่างพร้อมเพรียง
แต่วันนี้ เขากลับรู้สึกว่าวั่งชวนเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน…
ถือธนูเคลื่อนไหวไปด้วย!
เริ่มจากกดดัน แล้วค่อยพลิกสถานการณ์
ขณะที่เขาเคลื่อนที่หลบหลีก จู่ ๆ ก็มีลูกธนูพุ่งเข้ามาอย่างน่าอัศจรรย์และโดนตัวเขาเข้าเต็ม ๆ