เว่ยเหยาค่อย ๆ คลายมือออกจากสิ่งที่กำอยู่ในฝ่ามือ ก่อนที่หร่านซูเยว่จะทันได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก มือของเขาก็กระตุกสายเสื้อบนไหล่เธอลง
สายเส้นเล็กเลื่อนหลุดจากหัวไหล่ เผยผิวขาวผ่องเป็นบริเวณกว้างต่ออากาศอย่างไร้สิ่งปกปิด
“เดี๋ยวเรายังต้องไปกินข้าวกัน ถ้าเสื้อยับคงดูไม่สวย”
ปากเขาพูดเช่นนั้น ทว่ามือกลับทำตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง
เว่ยเหยาก้มหน้าลง แตะกระดูกไหปลาร้าของเธอแผ่วเบา คล้ายหยั่งเชิงและคล้ายปลอบประโลม
เขากระซิบเสียงต่ำ “ไม่ต้องกลัวนะ ผมจะพยายามทำให้คุณรู้สึกดี”
หร่านซูเยว่เงยหน้าพรวด ศีรษะด้านหลังกระแทกพนักพิงเบาะ เสียงครางแผ่วเบาหลุดออกมา
สัมผัสอุ่นชื้นนั้นส่งตรงเข้าสู่ระบบประสาทส่วนกลางของหร่านซูเยว่อย่างชัดเจน ราวกับมีกระแสไฟฟ้าเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนแล่นพล่านไปตามผิว ก่อนปะทุจากกลางอกขึ้นไปถึงสมอง
เว่ยเหยาเป็นคนร้ายกาจ และริมฝีปากของคนร้ายกาจก็ยิ่งร้ายกาจกว่า ปากพูดว่าจะทำให้หร่านซูเยว่รู้สึกดี ทว่า……
ตอนแรกหร่านซูเยว่ยังยกมือขึ้นผลักเขา แต่ไม่นานทั้งแขนขาก็อ่อนปวกเปียกจนขยับไม่ไหว ทำได้เพียงครางเสียงแผ่ว
ทว่าเสียงนั้นกลับยิ่งกระตุ้นให้เว่ยเหยาควบคุมตัวเองได้ยากขึ้น
【ช่วยด้วย ระบบ พระเอกเป็นคนโรคจิตไปแล้ว! พระเอกไม่ควรเป็นของนางเอกหรือไง? ตอนนี้เขาทำแบบนี้ ฉันจะทำยังไงดี! ฉันผลักไม่ไหว เขาหนักมาก……】
【โฮสต์ ตอนนี้ตรงหน้าฉันมีแต่ภาพเบลอ ถึงฉันจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ตัวประกอบหญิงในนิยายยุคเก่ามักจะมีความสัมพันธ์กับพระเอก เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องปกติ อย่าเพิ่งตกใจ คุณทำภารกิจได้ดีมาก สู้ต่อไป และอย่าหลุดคาแรกเตอร์นะ】