เว่ยเหยามองท่าทางพึงพอใจของเธอที่ได้กินของอร่อย มองริมฝีปากอิ่มแดงระเรื่อเป็นประกายจาง ๆ ของเธอ
ไฟปรารถนาที่เพิ่งข่มเอาไว้ในใจพลันคุโชนขึ้นมาอีกครั้งอย่างเงียบงัน
ระหว่างมื้ออาหาร จ้าวฉินกับซินอวิ้น ผู้รับผิดชอบโครงการของตระกูลเว่ย กำลังเจรจากับคนของหงซวี่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
เว่ยเหยารับหน้าที่ประคองสถานการณ์โดยรวม ทว่าสายตากว่าครึ่งกลับจับจ้องเจ้าตัวเล็กข้างกายที่เอาแต่กินไม่หยุด
คุณชายหวงคนเล็กแห่งหงซวี่ไม่พอใจมานานแล้ว เขาตามจีบฉินหรูซินมาตั้งนาน แต่เธอไม่เคยมีท่าทีดี ๆ ให้เขาเลย กลับมองตาปริบ ๆ แล้วแทรกตัวเข้าไปนั่งคั่นกลางระหว่างเขากับคุณเว่ยเสียได้
แม้แต่คุณชายเอาแต่ใจอย่างเขายังมองออกว่า คุณเว่ยคิดกับผู้หญิงคนนั้นไม่ธรรมดา
ฉินหรูซินมีความสามารถในการทำงานก็จริง แต่หน้าตายังห่างชั้นจากผู้หญิงคนนั้นมาก
แล้วเขาด้อยกว่าคุณเว่ยตรงไหนกัน? ถึงตระกูลเว่ยจะทิ้งหงซวี่ห่างไกลจนเทียบกันไม่ติดก็เถอะ
แต่ถ้าตระกูลเว่ยอยากได้ที่ดินผืนนั้นในเขตซีเฉิง ก็ต้อง...
ด้วยความขุ่นเคือง หวงจวิ้นหนานวางแก้วเหล้าลงอย่างแรง
“คุณเว่ย เลิกให้พวกเขาพูดจาไร้สาระเถอะ ผมตัดสินใจแทนได้เลย พวกเราลงที่ดิน ส่วนพวกคุณลงคน พอสร้างเมืองเทคโนโลยีเสร็จแล้วก็แบ่งกำไรกันคนละครึ่ง ถ้าตกลงก็เจรจากันต่อ ถ้าไม่ตกลง เราก็ไปหาคุณหลี่ ดีไหมครับ?”
ทุกคนในห้องเงียบกริบ ซินอวิ้นถึงกับแอบมองหวงจวิ้นหนานด้วยสายตาราวกับเห็นคนโง่