เครื่องบินลงจอดที่เมืองลี่ตอนเย็นพอดี
เมืองลี่เป็นเมืองท่องเที่ยว อากาศอบอุ่นราวฤดูใบไม้ผลิตลอดทั้งปี มองไปทางไหนก็มีแต่ดอกไม้กับต้นไม้เขียวชอุ่ม
หร่านซูเยว่เดินออกจากสนามบิน เรียกรถแท็กซี่ไปยังเรือนหลังเล็กที่จองไว้ล่วงหน้า
เรือนหลังเล็กตั้งอยู่บนไหล่เขาครึ่งทางในเขตชานเมือง กำแพงขาว หลังคากระเบื้องสีเข้ม ในลานมีต้นหอมหมื่นลี้ต้นใหญ่ กลิ่นดอกไม้หอมเข้มข้นราวกับจะซึมซาบเข้าไปในตัวคนได้
เธอเช่าที่นี่ไว้หนึ่งเดือน ค่าเช่าถูกจนแทบไม่อยากเชื่อ
หลังจัดสัมภาระเรียบร้อย หร่านซูเยว่ก็นั่งลงบนม้านั่งหินในลาน ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
ความรู้สึกเหมือนถูกจับตามอง ในที่สุดก็หายไปเสียที
วันต่อ ๆ มา หร่านซูเยว่ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข
ทุกวันเธอตื่นเมื่อร่างกายพักผ่อนเต็มที่แล้ว จากนั้นก็สะพายตะกร้าไม้ไผ่ขึ้นเขา
บนเขามีเห็ด มีผลไม้ป่า และดอกไม้สารพัดชนิดที่เธอเรียกชื่อไม่ถูก
เธอเรียนรู้วิธีเก็บเห็ดและผลไม้ตามอย่างคนท้องถิ่น บางครั้งโชคดีก็ยังเก็บเห็ดมัตสึทาเกะได้ด้วย
เพราะเป็นเมืองท่องเที่ยว ที่นี่จึงค่อนข้างปลอดภัย
ผู้คนที่นี่เป็นมิตรมาก เป็นความเป็นมิตรที่ไม่ทำให้ใครอึดอัด
คุณป้าที่ขายเห็ดมักยัดผักที่ปลูกเองใส่มือเธอ ส่วนพี่สาวเจ้าของโรงเตี๊ยมก็ชวนเธอเข้าไปดื่มน้ำหวานสักถ้วย ทุกอย่างเป็นไปอย่างอ่อนโยนและเป็นธรรมชาติ
หร่านซูเยว่ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง แม้บางครั้งจะยังรู้สึกถึงสายตาที่จับจ้องมาอย่างเลือนรางจนยากจะมองข้ามก็ตาม
เรื่องเดียวที่แปลกก็คือ เธอไม่เคยเห็นเพื่อนบ้านเข้าออกเลย
บ้านข้าง ๆ เป็นเรือนหลังเล็กเช่นกัน รูปแบบคล้ายกับที่เธอพักอยู่