“หร่านซูเยว่ ที่รัก ภรรยาจ๋า รู้ไหมว่า……”
เสียงของเว่ยเหยาดังขาดห้วงมาจากตรงหน้าอกของเธอ
“ทุกคืนฉันอยู่ตรงนี้ ห่างกันแค่กำแพงกั้น แต่ไม่กล้าเข้าใกล้เธอเลย ได้แต่แอบฟังเสียงของเธอเงียบ ๆ”
“ตอนเธอเก็บเห็ดกลับมา ตอนเหม่อลอยอยู่ในลานบ้าน ตอนนอนแล้วไม่ปิดหน้าต่าง ทุกเรื่องของเธอ ฉันรู้หมด”
“แต่ฉันไม่กล้าให้เธอรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่”
เสียงของเขาแหบพร่าราวกับอดกลั้นมาจนถึงขีดสุด
ตอนนี้หร่านซูเยว่ถึงได้เข้าใจ ว่าทำไมเธอถึงรู้สึกเหมือนถูกจับตามองมาตลอด
ไม่ใช่คนร้ายที่ไหน และไม่ใช่เธอคิดไปเอง
แต่เป็นเว่ยเหยา
เขาอยู่ที่นี่มาตลอด
น้ำตาของหร่านซูเยว่เอ่อทะลักออกมาในพริบตา
“เว่ยเหยา คุณ……”
“ชู่” เขาใช้ริมฝีปากปิดปากเธอ กลืนเสียงสะอื้นนั้นลงไปในจุมพิต
จูบนั้นยาวนาน ราวกับต้องการชดเชยช่วงเวลาที่ต้องแยกจากกันกว่าหนึ่งเดือนให้หมดสิ้น
ปลายลิ้นของเขาแทรกผ่านซอกฟัน กวาดไล้ทั่วทุกอณูในโพรงปาก รุกเร้าด้วยความแข็งกร้าวที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ และความปรารถนาที่กดกลั้นมานานเกินไป
หร่านซูเยว่ถูกจูบจนแทบหายใจไม่ออก มือทั้งสองก็ยังถูกมัดไว้ ทำได้เพียงปล่อยให้เขาทำตามใจ
มือของเว่ยเหยาไล้ลงตามส่วนเว้าส่วนโค้งของเอว ก่อนถอดเสื้อผ้าบนตัวเธอออกทีละชิ้น
ท่าทางของเขาไม่ได้อ่อนโยนนัก แต่ก็ไม่ถึงกับหยาบคาย แถมยังสั่นไหวอยู่บ้าง
“คุณผอมลงแล้ว”
เว่ยเหยาพูดซ้ำอีกครั้ง ฝ่ามือแนบอยู่บนอกของเธอ