อี๋หูชนะแล้ว เธอหันหลังกลับอย่างเงียบงัน เดินกะเผลกไปยังทางเดินอีกฝั่งของกรงเหล็ก
แต่ครั้งนี้ดูเหมือนจะไม่เหมือนเดิม
ทันทีที่เดินเข้าไปในทางเดิน ถุงผ้าสีดำใบหนึ่งก็ถูกคลุมลงบนศีรษะของเธอ
“จัดการให้เรียบร้อย แล้วพาไปสนามสุนัขเขตตะวันตก”
อีกคนถามเสียงต่ำ
“ผู้หญิงคนนี้มีดีอะไร ถึงได้เข้าตาเบื้องบน?”
“แกจะไปรู้อะไร หัวหน้าเล็งเธอไว้แล้ว ถึงได้สั่งให้พาไปฝึกที่นั่นเป็นพิเศษ”
“ชิ ชีวิตพลิกผันขึ้นสวรรค์จริง ๆ”
อี๋หูฟังอยู่ในความมืด สีหน้าไร้อารมณ์
ก็แค่กรงขังอีกแห่งเท่านั้น
“เตรียมการต่อไป!”
ในกรงเหล็ก ศพของหน้าบากกับหมาป่าถูกลากออกไป
“การปฏิบัติ” ของหมาป่าดีกว่าหมีสีน้ำตาล แต่ยังดีกว่าของหัวล้านมากนัก
อย่างไรเสียก็ยังกินได้
ส่วนนักแสดง “คนใหม่” ก็ถูกผลักเข้าไปแล้ว
เสียงฮือฮาจากที่นั่งคนดูดังขึ้นอีกครั้ง
หร่านซูเยว่หลุบตาลง ไม่กล้าแสดงสีหน้าแม้แต่น้อย เพราะลู่ลี่สิงเอาแต่จ้องมองเธอ
“เยวี่ยเยวี่ย วันนี้ดูเหมือนจะกลัวพี่มากเลยนะ”
หัวใจหร่านซูเยว่กระตุกวูบ เธอกะพริบตา ก่อนเผยรอยยิ้มไร้พิษภัยให้ลู่ลี่สิง
“ฉันเป็นแบบนั้นเหรอ?”
น้ำเสียงหวานหยดย้อย นุ่มนวลละมุนละไมได้อย่างพอดิบพอดี
“คงไม่หรอกค่ะ อาจจะแค่บังเอิญได้เห็นอีกด้านของพี่ ก็เลยยังปรับตัวไม่ค่อยได้”
ลู่ลี่สิงมองเธอ ก่อนก้มหน้าลงฉับพลัน
“แต่พี่ยังชอบเยวี่ยเยวี่ยตอนอยู่ต่อหน้าพี่แล้วทำตัวตามใจตัวเองได้เต็มที่มากกว่า”
“สัญญากับพี่ได้ไหม ว่าจะไม่กลัวพี่ไปตลอด?”