【ชะ ช่วยด้วย ฉันไม่รู้ว่าควรทำยังไงแล้ว!】
หร่านซูเยว่กินข้าวต่อไม่ลง ส่วนระบบทึ่ม ๆ ก็หลับต่อไม่ได้เช่นกัน
ถ้าหร่านซูเยว่ทำภารกิจทั้ง 12 อย่างไม่สำเร็จ มันก็จะถูกกักอยู่ในโลกใบเล็กนี้ด้วย จนกว่าพลังงานจะหมดสิ้นและตกอยู่ในห้วงนิทรา
ส่วนระบบหลักที่พึ่งพาไม่ได้ตัวนั้น ต้องลืมพวกเขาไปแน่ ๆ!
【ฉันจะสอนเธอนะ อีกเดี๋ยวก็พูดว่าตัวเองอยากตามไปเรียนรู้ด้วย พอนางเอกไปห้องน้ำกลางคัน เธอก็ตามไปแล้วถอดเสื้อคลุม จากนั้นก็สวมบทตัวประกอบหญิงร้ายกาจที่อิจฉาริษยา แค่นี้ก็เรียบร้อย】
เสียงกลไกของระบบดังก้องอยู่ในหัวหร่านซูเยว่ เธอฟุบอยู่บนโต๊ะทำงาน ซุกหน้าลงกับข้อพับแขน
【ฉันว่าแกอยากให้ฉันตายมากกว่า】
แต่ยังดีที่ไม่ต้องถอดเสื้อคลุมต่อหน้าทุกคนแล้วเยาะเย้ยนางเอก ไม่อย่างนั้นเธอยอมกระโดดลงจากดาดฟ้าตึกนี้ตอนนี้เสียยังดีกว่า!
หร่านซูเยว่ล้วงมือลงในกระเป๋าเสื้อโค้ต ก่อนจะไปยืนรออยู่หน้าห้องทำงานประธานบริษัท
เธอก้มหน้า สายตาจับจ้องปลายรองเท้าตัวเอง ท่องบทพูดที่จะใช้เดี๋ยวนี้ซ้ำไปซ้ำมาในใจ
ในฐานะตัวประกอบหญิงร้ายกาจที่ได้มาตรฐาน เธอดูละครสั้นกับหนังมาไม่เสียเปล่า
ต้องสร้างภาพให้คนคิดว่าเธอกับประธานบริษัทมีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดาก่อน ถึงจะกระตุ้นนางเอกได้
จู่ ๆ ประตูห้องทำงานก็เปิดจากด้านใน เว่ยเหยาเดินออกมา มือถือโทรศัพท์ไว้ ดูเหมือนกำลังจะไปที่ไหนสักแห่ง
เมื่อเห็นหร่านซูเยว่ยืนอยู่หน้าประตู เขาก็ชะงักฝีเท้า คิ้วกระตุกขึ้นเล็กน้อย แววตาวูบไหวด้วยบางสิ่ง