ตั้งแต่ได้ลงเอยรักกันกับหร่านซูเยว่ เว่ยเหยาก็แทบจะลำพองใจจนลืมตัว ซ้ำยังเริ่มได้คืบจะเอาศอก
กลางวันก็อยากจูบ*** กลางคืนก็อยากกอด*
พอตกดึกยังต้องคลำ***เพื่อให้แน่ใจว่าเธอยังอยู่ข้างกาย
บางครั้งยังคิดอยากเอา***ซุกเข้าไปข้างใน แล้วลองไม่ดึงออกมาตลอดทั้งคืน****
หร่านซูเยว่ถูกรบกวนจนแทบทนไม่ไหว แต่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้
“เว่ยเหยา คุณทำตัวให้ปกติหน่อยได้ไหม?”
เว่ยเหยาตอบอย่างเต็มไปด้วยเหตุผล “ไม่ได้ กว่าจะเลี้ยงคุณให้อวบขึ้นได้ ทั้งนุ่มทั้งหอมเหมือนขนมเค้กชิ้นเล็ก ๆ ผมก็ต้องจับต้องให้มากหน่อย กินให้ได้อีกสักสองสามคำสิ”
หร่านซูเยว่พูดไม่ออก แต่เธอก็ค่อย ๆ เคยชินกับความสนิทสนมเช่นนี้
เคยชินกับไออุ่นของเขาที่อยู่ข้างกายในยามตื่นนอน เคยชินกับอาหารที่เขาคีบมาให้ตอนกินข้าว
เคยชินกับการไปทำงานพร้อมเขา เคยชินกับการเป็นเลขานุการเจ้าเล่ห์ที่ ‘ไม่ได้เรื่อง’
ก่อนหน้านี้หร่านซูเยว่ไม่เคยคิดเลยว่า จะมีใครสักคนให้ความสำคัญกับเธออย่างจริงจังเช่นนี้
-
หลังจากหร่านซูเยว่ยอมเปิดใจ เว่ยเหยาก็กล่อมพ่อแม่ของเธอจนยอมรับได้ทันที
ส่วนงานแต่งสุดยิ่งใหญ่ที่เขาตั้งใจเตรียมการอย่างพิถีพิถันนั้น ไม่รู้ว่าเขารีบร้อนอะไรนัก ถึงกับกำหนดวันไว้ในฤดูใบไม้ผลิปีหน้า
คฤหาสน์กวนหลานตั้งอยู่ทางชานเมืองฝั่งตะวันตกของเมืองเอส มีภูเขาเอสอยู่เบื้องหลังและทะเลสาบเยว่หูอยู่เบื้องหน้า กินพื้นที่กว่าพันหมู่ เป็นคฤหาสน์ส่วนตัวระดับแนวหน้าที่สุดของเซี่ยงไฮ้
ปกติจะต้อนรับเฉพาะสมาชิกเท่านั้น ไม่เปิดให้บุคคลภายนอกเข้าชม
แต่วันนี้ เว่ยเหยาเหมาคฤหาสน์ทั้งหลังไว้แล้ว