“เวลาผ่านไปเร็วจริง ๆ เลยนะ”
“ไม่อยากกลับแล้วเหรอ? งั้นเราเล่นกันต่ออีกสักพักก็ได้”
“เปล่า... ไม่มีอะไร ฉันแค่รู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วจริง ๆ...”
“ที่รัก เป็นอะไรไป?”
“มะ... ไม่มีอะไรหรอก”
หร่านซูเยว่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง
สายฝนยามค่ำคืนพร่างพรมลงบนกระจกเคลือบแวววาว ราวกับหิ่งห้อย ราวกับเพชรที่แตกกระจาย ราวกับดาวตกที่วาบผ่านเพียงชั่วพริบตา โดยไม่ทิ้งร่องรอยใดไว้เลย
ภารกิจที่ 9 ง่ายเกินไปจริง ๆ
เธอยังไม่ทันได้อึกอักแต่งข้ออ้างขึ้นมาด้วยซ้ำ เว่ยเหยาก็โอนเงินให้เธอทันที
เร็วเกินไปแล้ว... เร็วเกินไปจริง ๆ...
เวลาที่ไม่มีภารกิจ หร่านซูเยว่ก็รู้สึกกระวนกระวาย
แต่พอภารกิจประดังเข้ามา แล้วจบลงอย่างรวดเร็วราวกับดาวตก หัวใจของหร่านซูเยว่กลับรู้สึกว่างเปล่า
เธอหันกลับไปกอดเว่ยเหยาไว้แน่น
“ฉันอยากกลับบ้านแล้ว”
“ได้”
“กลับบ้านของฉันเอง”
ชั่วขณะนั้น เว่ยเหยากอดตอบเธอแน่นขึ้น แรงจนหร่านซูเยว่แทบหายใจไม่ออก
“เยว่เยว่ เป็นอะไรไป?”
เว่ยเหยารู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ “คุณไม่ได้ชอบเงินเหรอ? ผมมีเงินตั้งเยอะ คุณชอบอะไร ผมซื้อให้หมดเลย ดีไหม?
หรือคุณไม่ชอบบ้านที่หลินหยวน งั้นเราไปอยู่ที่คฤหาสน์กวนหลาน ที่นั่นมีวิวทะเลสาบกว้างสุดลูกหูลูกตา
ไม่ก็ไปคฤหาสน์ซีซาน ที่นั่นไกลจากตัวเมือง เงียบสงบ หรือถ้าไม่อย่างนั้น ผมยังมีเกาะอีกหลายแห่งในต่างประเทศ คุณอยากไปที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น”
หร่านซูเยว่ไม่อยากตอบ จึงได้แต่ท่องในใจว่า ฉันรักชีวิตของฉัน