——ตัวละครทุกคนในเรื่องต่อไปนี้บรรลุนิติภาวะแล้ว โลกสมมติ ไม่มีเนื้อหาชี้นำไปในทางไม่เหมาะสม ฝากผู้ตรวจที่รักช่วยพิจารณาด้วย!——
【พี่ชาย เท้าฉันเย็นจัง ช่วยทำให้อุ่นหน่อยได้ไหม?】
【เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน ทำไมถึงใช้ตรงนั้นทำให้อุ่นล่ะ!】
【ก็ทั้งตัวฉันมีตรงนั้นที่ร้อนที่สุดนี่นา…】
-
“นี่ ยัยหนู แม่เธอยืมเงินพวกเราไปห้าหมื่น ตอนนี้พ่อเธอก็ตายแล้ว งั้นเธอก็เอาตัวมาใช้หนี้แทนแล้วกัน”
หร่านซูเยว่คุกเข่าอยู่ในเพิงไว้ทุกข์ บนศีรษะยังคาดผ้าไว้ทุกข์อยู่
ตรงหน้าเป็นโลงศพที่ดูเรียบง่ายอยู่สักหน่อย ข้างกายเธอคือพระเอก ลู่ลี่สิง ซึ่งก็คาดผ้าไว้ทุกข์เช่นกัน
เมื่อได้ยินถ้อยคำหยาบคายจากด้านหลัง หร่านซูเยว่ก็ลุกขึ้นโดยไม่ทันคิด แต่กลับลืมไปว่าคุกเข่านานจนขาชา
ขาอ่อนพับลง เธอจึงถลาเข้าไปในอ้อมแขนของลู่ลี่สิงเต็ม ๆ
พอนึกถึงในนิยายต้นฉบับที่พระเอกฆ่าคนโดยไม่กะพริบตา จับคนยัดถังปูนแล้วถ่วงทะเล เอาไปฝังดินปลูกโสม รวมถึงเหตุระเบิดครั้งใหญ่ที่เขาก่อขึ้นในญี่ปุ่น
หร่านซูเยว่ก็กลัวจนหัวใจเต้นรัวดั่งกลอง ยังไม่ทันที่ลู่ลี่สิงจะผลักเธอออก เธอก็แนบตัวกับอกเขาอย่างอ่อนปวกเปียก ก่อนจะมุดออกจากอ้อมแขน
ทิ้งให้ลู่ลี่สิงมองฝ่ามือของตัวเองที่ยังหลงเหลือไออุ่นไว้ พลางทำอะไรไม่ถูก
น้องสาวต่างแม่ที่เขาไม่เคยพบมาก่อนคนนี้ ทำไมถึงสวยขนาดนี้? หอมขนาดนี้ด้วย?
หัวใจของลู่ลี่สิงเต้นกระหน่ำ ทว่าใต้เส้นผมยาวสลวย ใบหน้าของเขากลับไร้ซึ่งสีหน้าใด ๆ
หร่านซูเยว่หลบไปอยู่หลังลู่ลี่สิง แล้วเอ่ยเสียงเบา
“นั่นไม่ใช่แม่ฉัน เป็นแม่เขาต่างหาก พวกคุณจับเขาไปใช้หนี้สิ”
ความหวั่นไหวเมื่อครู่พลันสะดุดลง มุมปากของลู่ลี่สิงกระตุกโดยไม่รู้ตัว
แต่สิ่งที่มาถึงก่อนความพูดไม่ออก คือความรู้สึกคันยุบยิบที่ใบหู
น้องสาวต่างแม่คนนี้ทำไมแม้แต่เสียงยังเพราะขนาดนี้นะ ทั้งหวานทั้งนุ่มนิ่ม
“อืม แม่ฉันกับพ่อเธอไม่ได้จดทะเบียนกัน งั้นจับฉันไปเถอะ”