หร่านซูเยว่สวยเหลือเกิน สะอาดบริสุทธิ์ราวกับนางฟ้าที่เขาคงไม่มีวันเอื้อมถึงไปตลอดชีวิต
แต่เธอกลับเรียกเขาว่าพี่ชาย
เสียงที่เธอใช้เรียกเขาว่าพี่ชายช่างไพเราะเหลือเกิน
ลู่ลี่สิงหันไปมองโลงศพของพ่อหร่าน แล้วแอบสาบานในใจว่าจะดูแลน้องสาวคนนี้ให้ดี
แต่เขากลับรู้สึกหวั่นใจอยู่บ้าง “คุณ...จะให้ผมอยู่ที่นี่จริง ๆ เหรอ?”
หร่านซูเยว่คิดถึงภารกิจของระบบ สูดหายใจลึก ๆ แล้วทำท่าขึงขังดุดัน
“แน่นอน! ทั้งหมดเป็นหนี้ที่แม่ลูกคู่นั้นติดค้างฉัน! ฉันอยู่คนเดียวไม่ปลอดภัยเลย ชีวิตที่เหลือของนายต้องชดใช้ให้ฉัน! นี่เป็นสิ่งที่นายสมควรทำ!”
เธอพยายามทำเสียงให้ฟังดูดุดันขึ้น แต่ในดวงตากลมโตคู่นั้นกลับซ่อนความรู้สึกผิดอยู่ริบหรี่ แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่ทันสังเกต
ลู่ลี่สิงมองท่าทีปากไม่ตรงกับใจของเธอ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“ขอบคุณนะ ผมจะดูแลคุณให้ดีแน่นอน”
ขอบคุณนะ ที่ทำให้ผมไม่ต้องระหกระเหินต่อไป
หร่านซูเยว่ถูกสายตาที่ลู่ลี่สิงมองมาเหมือนลูกหมาทำเอาขนลุก จึงกัดฟันพูดว่า
“พอแล้ว! ไม่ต้องพูดจาเลี่ยน ๆ หรอก ไปพักก่อนเถอะ พรุ่งนี้หลังฝังศพพ่อแล้ว พวกเราค่อยไปทวงเงินกัน”
ลู่ลี่สิงกลับส่ายหน้า “ไม่ครับ ผมก็อยากไปส่งคุณอาหร่านเป็นครั้งสุดท้ายเหมือนกัน”
และอยากอยู่เป็นเพื่อนเธอในคืนที่ยากลำบากที่สุดคืนหนึ่งของชีวิตด้วย
“ถ้าอย่างนั้นก็ได้”
อยากคุกเข่าก็คุกเข่าไป หร่านซูเยว่เองก็คุกเข่าลงบนเบาะ หลับตาแล้วเริ่มครุ่นคิด
เจ้าทึ่ม...ไม่สิ ระบบขี้เกียจเป็นมะเร็ง คราวนี้ถึงกับขี้เกียจมอบภารกิจทั้ง 12 ข้อให้เธอด้วยซ้ำ