ซูเหยาใช้วิชาก้าวหลบไม่ได้ ร่างทั้งร่างจึงถูกเตะกระเด็นออกไปในพริบตา
แผ่นหลังของเธอกระแทกกำแพงด้านหลังอย่างแรง เกิดเสียงทึบดังขึ้น
ร่างไถลลงมาตามกำแพงจนทรุดลงกับพื้น แก้วกาแฟหลุดมือกระเด็นออกไป ของเหลวสีน้ำตาลหกเลอะเสื้อเชิ้ตสีขาวเป็นดวงใหญ่
เธอนั่งหมดแรงอยู่บนพื้น ครู่ใหญ่กว่าจะตั้งสติได้ ความปวดหนึบแล่นมาจากข้างเอว เจ็บจนหยาดน้ำตาไหลพราก
ซูเหยางุนงงไปหมดแล้ว แต่เว่ยเหยากลับลุกขึ้นยืน เดินฉับ ๆ ไปยังหน้าโซฟาแล้วยื่นมือปิดตาหร่านซูเยว่ไว้
“อย่ามอง”
หร่านซูเยว่ยังถือหนังสือการ์ตูนอยู่ในมือ จึงชะงักงันกับการกระทำกะทันหันของเขา
“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
“สกปรก”
น้ำเสียงของเว่ยเหยาเรียบเฉย แต่คำสองคำนั้นเมื่อกระทบหูซูเหยา กลับบาดลึกยิ่งกว่าคำด่าทอใด ๆ
ซูเหยาพยุงตัวลุกขึ้นจากพื้น ดวงตาแดงก่ำขึ้นในพริบตา
เธอกัดริมฝีปาก มองเว่ยเหยาอย่างน้อยใจ น้ำเสียงเจือสะอื้น
“คุณเว่ย ฉัน...ฉันแค่อยากทำงานให้ดีค่ะ...”
ในที่สุดเว่ยเหยาก็หันกลับมามองเธอ แววตาเย็นชาไร้ไออุ่นแม้แต่น้อย