วันที่หร่านซูเยว่คลอด จู่ ๆ ก็มีเสียงกระแสไฟฟ้าที่ไม่ได้ยินมานานดังขึ้นในหัว
【ติ๊ง โฮสต์ ฉันตื่นแล้ว! ซ่า ๆ ไม่ใช่สิ ฉันหมายถึงฉันฟื้นขึ้นมาแล้ว】
หร่านซูเยว่เจ็บจนเหงื่อท่วมหน้า “คุณ... คุณยังรู้จักตื่นด้วยเหรอ...”
【ซ่า ๆ โฮสต์ ภารกิจของคุณเสร็จสมบูรณ์ทั้งหมดแล้ว คุณเลือกออกจากโลกใบเล็กนี้เพื่อเข้าสู่โลกใบถัดไป หรือจะใช้ชีวิตอยู่ในโลกนี้จนแก่เฒ่าก็ได้】
หร่านซูเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง แสงไฟในห้องคลอดสว่างจ้าจนดวงตาเธอแสบพร่า
ข้างกายมีเสียงเว่ยเหยาคอยปลอบเธอ
“ที่รัก อย่ากลัวนะ เจ็บมากไหม ผมอยู่นี่ ผมทำหมันแล้ว ต่อไปเราไม่ต้องมีลูกอีกแล้ว!”
แม้จะฉีดยาระงับความเจ็บปวดแล้ว แต่การคลอดลูกก็ยังเจ็บมากอยู่ดี
หร่านซูเยว่รวบรวมแรงทั้งหมด หันไปมองเว่ยเหยา