เสียงของเว่ยเหยาดังก้องอู้อี้อยู่ข้างหูหร่านซูเยว่
“เยว่เยว่ ที่รัก ไม่อึดอัดเหรอ?”
หร่านซูเยว่เงียบไปชั่วขณะ จากนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก เพราะเธออึดอัดจริง ๆ
——
“เว่ยเหยา...”
“หืม?”
“คุณเสร็จหรือยัง...”
เว่ยเหยาเงยหน้ามองเธอ ดวงตาดำมืดราวกับทะเลยามราตรี เบื้องล่างมีความปรารถนาที่เธอคุ้นชินดีแล้วพลุ่งพล่านอยู่
“ยัง...”
หร่านซูเยว่ถูกเขาจ้องจนใจเต้นระส่ำ จึงเบือนหน้าหนีแล้วซุกหน้าลงกับหมอน
“งั้นคุณก็...”
เว่ยเหยาหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะอู้อี้อยู่ในอก สะเทือนจนหร่านซูเยว่พลอยสั่นไหวตามไปด้วย
หร่านซูเยว่ถูกเขาหยอกเย้าจนทนไม่ไหว ขดขาขึ้นมา นิ้วมือจิกไหล่เขาแน่น
แสงจันทร์นอกหน้าต่างสาดส่องเข้ามา ผิวของหร่านซูเยว่เปล่งประกายขาวผ่อง