หลังเล่าเรื่องจบ หร่านซูเยว่ก็รู้สึกหนาวขึ้นมาเล็กน้อย
เธอห่อไหล่นิด ๆ แล้วขยับเข้าไปใกล้เว่ยเหยา
เว่ยเหยาสังเกตเห็นทันที เขาแตะหลังมือเธอเบา ๆ เย็นจริงด้วย
“ผมไปเอาผ้าห่มมาให้คุณนะ”
เขาลุกขึ้น เดินไปยังห้องนอนชั้นบน
ฉินหรูซินมองตามแผ่นหลังของเว่ยเหยา ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินตามขึ้นไปด้วย
หร่านซูเยว่นั่งมองอยู่ที่เดิม ในใจครุ่นคิดว่าตอนนี้เป็นจังหวะเหมาะจะทำภารกิจหรือเปล่า
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นตามไปอย่างเงียบเชียบ
อวี๋ฉินสะกิดแขนเซิ่งหมิง “คุณไม่ตามไปดูหน่อยเหรอคะ?”
เซิ่งหมิงกำลังแกะเมล็ดพิสตาชิโอ พอได้ยินก็ยังไม่เงยหน้า
“ตอนนี้น้องสาวผมกำลังหน้ามืดตามัวเพราะความรัก คุณก็เชื่อที่ไอ้เว่ยเหยาพูดเรื่องเตรียมมีลูกอะไรนั่นเถอะ เรารู้จักกันมาตั้งหลายปี รอบตัวเขาไม่เคยมีผู้หญิงเลย ต้องมีอะไรผิดปกติแน่ ๆ ความรักแบบสงบเสงี่ยมมันไปได้ไม่นานหรอกนะ”
อวี๋ฉินกะพริบตาปริบ ๆ “แล้วถ้าเว่ยเหยารู้สึกกับเสี่ยวเยว่จริง ๆ ล่ะคะ?”
เซิ่งหมิงหัวเราะพรืด “คุณคิดว่านี่เป็นละครโทรทัศน์หรือไง ฮ่า ๆ ๆ”
อวี๋ฉินเม้มปาก ไม่พูดอะไรต่อ เพียงเหลือบมองไปทางบันไดแวบหนึ่ง สีหน้าครุ่นคิด
ไป๋อวี่ก้มหน้าก้มตาทำอะไรบางอย่างกับโทรศัพท์มือถือ
ส่วนเหอหย่วนกับหลินจื่อเซวียนดื่มจนเมาหลับไปแล้ว
โถงทางเดินชั้นบนเงียบสงัด แสงไฟสลัวเหลืองนวล
ฉินหรูซินยืนอยู่หน้าต่างตรงสุดทางเดิน รอเว่ยเหยาออกมาจากห้องนอนใหญ่
เธอกำชายเสื้อในมือแน่น หัวใจเต้นแรงราวกับจะกระเด็นออกมาจากอก