"พี่ซาหย่า พี่เป็นผู้เอาชีวิตรอดชุดแรกที่มาถึงโลกนี้หรือเปล่า?"
ยังไงเสียอีกฝ่ายก็คงไม่ฆ่าเขา ทำให้เย่ชีเหยียนผ่อนคลายความหวาดกลัวลงได้มาก
เมื่อเป็นเช่นนั้น สู้ทำตัวกล้าขึ้นอีกนิด ถามสิ่งที่อยากรู้ให้กระจ่างจะดีกว่า รุ่นใหญ่ที่มาก่อนถึง 20 กว่าปีคนนี้ ต้องรู้ในสิ่งที่เขาไม่รู้อีกมากแน่
"ไม่ใช่จ้ะ ก่อนหน้าพี่ยังมีผู้เอาชีวิตรอดอีกหลายชุด แต่แทบจะไม่เคยเจอพวกเขาเท่านั้นเอง"
"ทำไมหรือ?"
ซาหย่าดีดนิ้ว โซ่หลายเส้นก่อตัวขึ้นกลางอากาศ ประกอบกันเป็นรางรถไฟ
"จำไว้ โลกที่เราอยู่นั้นกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต แท่นจอดทุกแห่งล้วนเป็นโลกคนละใบ ในยุคของพี่ มีคนเก่งคนหนึ่งอยากวัดดูว่าทุ่งร้างด้านนอกนั้นใหญ่แค่ไหน ก็เลยร่วมมือกับนายสถานีที่แข็งแกร่งทั้งหมดในเวลานั้นเพื่อรวบรวมทรัพยากร เพิ่มความเร็วขบวนรถของตัวเองขึ้นไปถึงขั้นที่แม้แต่พี่ยังนึกภาพไม่ออก"
เหมือนนึกถึงตัวเลขที่น่าหวาดหวั่นขึ้นมาได้ ซาหย่าจึงอดร้องจ๊ากด้วยความทึ่งไม่ได้
"ไอ้คนนั้นมีโมดูล โอ๊ะ โมดูลน่ะรู้จักไหม? โซ่ของพี่ก็คือโมดูล จะมองว่าเป็นเวทมนตร์ก็ได้ เป็นอาวุธไซไฟก็ได้ ยังไงก็เป็นของคล้าย ๆ กัน มันยังเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการเพิ่มพลังให้นายสถานีอีกด้วย แต่ตอนนี้นายเองก็เป็นแค่นายสถานีระดับ 3 การจะได้โมดูลมายังไม่ง่ายนัก ก็เพราะจะเปิดเจอของพวกนั้นได้ก็ต้องจากหีบสมบัติระดับ 5 ขึ้นไป กับตอนอัปเกรดขบวนรถแล้วมีโอกาสน้อยนิดที่จะได้มา"