"เฮ้อ..."
เสียงถอนหายใจเบาๆ
ห่างจากสถานีไม่ถึงร้อยเมตร แม่ชีผมทองก็ปรากฏตัวต่อหน้าเย่ชีเหยียน
การปรากฏตัวของหล่อนไม่มีลางบอกเหตุใดๆ ราวกับว่าหล่อนอยู่ตรงนั้นมาแต่แรก
"รถไฟเพิ่งเลเวล 3 เอง แต่กลับเอาชนะหุ่นเชิดของฉันได้ นานแล้วไม่เคยประหลาดใจขนาดนี้"
เอี๊ยด——
อุปกรณ์เตือนภัยทำงาน
แต่ยังไม่ทันยิงกระสุน ก็ถูกโซ่สีดำหลายเส้นอุดปากกระบอกปืน
"หอสังเกตการณ์? แกมีของแบบนี้ด้วยเหรอ? โชคดีจริงๆ"
เห็นอุปกรณ์เตือนภัยถูกสกัดกั้นง่ายดาย เย่ชีเหยียนก็กระตุกมุมปาก
"พี่สาว ผมกับคุณไม่เคยมี่ข้อขัดแย้ง ไม่มีเรื่องบาดหมาง ไม่จำเป็นต้องพุ่งเป้ามาที่ผมขนาดนี้ อยากได้อะไรหยิบไปเลยได้ไหม?"
"ฉันไม่เอาของแกหรอก วางใจเถอะ ฉันไม่คิดทำร้ายแก"
แม่ชีผมทองเดินเข้ามาใกล้เย่ชีเหยียน สำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
"คราวนี้ไม่หนีแล้วเหรอ?"
"หนีไม่พ้น"
เย่ชีเหยียนนั่งลงกับพื้นอย่างหมดหนทาง พรสวรรค์เคลื่อนย้ายในพริบตา ควบคุมโซ่ หุ่นเชิด ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คู่ต่อกรของเขาในตอนนี้
ความจริงเขายังมีกระสุนนัดสุดท้ายคือ พิพากษาด้วยปืน
แต่ดูเหมือนหล่อนจะไม่มีเจตนาฆ่าเขา ไม่อย่างนั้นก็ไม่จำเป็นต้องแค่ขวางเขาแล้วยังพูดมากอีก ยิ่งกว่านั้น เย่ชีเหยียนรู้สึกว่าต่อให้ใช้ พิพากษาด้วยปืน ก็คงเอาชนะไม่ได้
"รู้ก็ดี กลับไปกับฉัน อ้อ ฉันชื่อซาหย่า จะเรียกพี่นักบวชก็ได้ ฉันไม่ถือสา"