“โบสถ์ทั้งหลังเป็นพื้นที่ของรถไฟหรือเนี่ย? ต้องอัปเกรดกี่ครั้งถึงจะขนาดนี้?”
“อิจฉาล่ะสิ ฉันเป็นนายสถานีเลเวล 57 นะ เลเวลนี้ในสมัยของฉันก็ถือว่าโคตรเจ๋งเลยนะ จะบอกให้...”
เย่ชีเหยียนไม่ได้ยินสิ่งที่ซาหย่าพูดต่อจากนั้น
เพราะเขากำลังตกตะลึงกับเลข 57
ถ้าดูจากที่ตอนนี้ทุกครั้งที่อัปเกรดรถไฟ ระดับสถานีที่ต้องเข้าจอดก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย แบบนี้จะมีสถานีเลเวล 50 กว่า ๆ ด้วยหรือ?
ซาหย่าตอบคำถามเขา
“เรื่องง่าย ๆ แบบนี้ไม่นับเป็นปัญหา สถานีสูงสุดมีแค่ระดับ 12 สิ่งก่อสร้าง ไอเทม หีบสมบัติอะไรก็ล้วนแต่ระดับ 12 ทั้งนั้น ยกเว้นเลเวลนายสถานี ทุกอย่างระดับ 12 หมด แน่นอน ฉันหมายถึงสถานการณ์เมื่อ 15 ปีก่อน ตอนนี้ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่คงไม่สูงเกินไปหรอกมั้ง?”
“เอาล่ะ ฉันต้องไปแล้ว”
ซาหย่าตั้งค่าการเดินรถไฟเสร็จ ก็เดินมาข้าง ๆ เย่ชีเหยียนแล้วใช้นิ้วจิ้มแก้มเขา
“ยังไงก็ตาม อย่าให้ไพ่ลบหลู่หลุดจากตัวนายเด็ดขาด นั่นเป็นของของนาย ห้าม ห้ามทิ้งเด็ดขาด”
เธอไม่มีเจตนาร้าย เย่ชีเหยียนสัมผัสได้ เธอแค่แหย่เขาเล่นเฉย ๆ
“เฮ้ พี่ซาหย่า วางใจได้เลย ผมไม่ทิ้งใบที่พี่ให้ผมแน่”
“ของนายเองก็ห้ามทิ้งเหมือนกัน รีบสังเคราะห์มันออกมาเถอะ ถึงจะอันตราย แต่มันก็มีประโยชน์กับนาย ประโยชน์มหาศาลเลย”