เสียงหวูดดังขึ้น——
ในที่สุดโคลอยก็เลือกที่จะก้าวขึ้นเป็นหัวหน้าขบวนรถไฟ
หล่อนปรารถนาที่จะแข็งแกร่ง
แข็งแกร่งจนไม่ต้องรู้สึกไร้ทางเลือกอย่างที่ผ่านมา ทุกครั้งที่เผชิญภัยหรือต้องปกป้องผู้ที่อ่อนแอกว่า
ด้วยเช่นนั้น หล่อนจึงก้าวขึ้นรถไฟ เข้าสู่ทุ่งรกร้าง และเริ่มต้นสิบชานชาลาของมือใหม่ที่เป็นของหล่อนเอง
"คุณเย่..."
รายชื่อเพื่อนของโคลอยว่างเปล่าไม่มีแม้แต่คนเดียว
ภาพของเย่ชีเหยียนยังคงจำติดอยู่ในความคิดของหล่อนทั้งหมด
"สักวันหนึ่ง ฉันจะตามหาคุณให้เจอ"
————
[บี๊บ บี๊บ——]
หลายวันผ่านไป
ยามค่ำคืน
บนเนินเขาที่เรียบสะอาดแห่งหนึ่งนอกป้อมหินดำ..
เย่ชีเหยียนที่กำลังนั่งกินบาร์บีคิว จิบเบียร์อยู่นั้น ได้ยินเสียงบี๊บสองครั้งก็รีบคว้าผู้พิพากษาขึ้นมาและใช้ความสามารถทันที
[จับกุม]
แสงรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนผุดขึ้น
หุ่นยนต์กล่องสี่เหลี่ยมอย่างวัลลี่ถูกโซ่หนึ่งเส้นลากกลับมา
"วัลลี่ ยินดีต้อนรับกลับบ้าน"
เย่ชีเหยียนลูบหัวเหล็กของวัลลี่ แล้วจึงยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าบนตัวมันไม่มีแม้แต่รอยบาด
"~~"
วัลลี่กระพือแหนบกลไกอย่างดีใจ แล้วยื่นสิ่งที่มีรูปร่างคล้ายหนังสือเล่มหนึ่งมาตรงหน้าเขา
นี่คือสมบัติที่วัลลี่ค้นพบ
"ขอบคุณนะ เหนื่อยมาเลย"
ไฟฟ้าแห่งความว่างเปล่าถูกอินทรีเสียงกัมปนาทประมวลจนกลายเป็นน่องไก่ที่ทำจากพลาสมา — นั่นคืออาหารโปรดของวอลล์-อี และเป็นรางวัลที่เย่ชีเหยียนคิดค้นขึ้นมาเฉพาะสำหรับมัน
แม้ว่าในใจ เขาจะยังรู้สึกว่ามันไม่เพียงพออยู่ดีก็ตาม