“ฉันนึกว่าจะได้เป็นไวรัสต้นเหตุโรคระบาดซะอีก ไม่คิดถึงกลายเป็นวัคซีนเสียแล้ว”
เย่ชีเหยียนเปิดพัสดุที่ส่งมาทางไปรษณีย์ จ้องมองขวดยาในมือที่เปล่งประกายขาวทองจาง ๆ พร้อมลายสลักรูปหนูสีนม จนถึงกับแปลกใจเล็กน้อย
แรกเริ่มที่เขาเลือกให้พลังของเทพหนูระบาดกลายเป็นของใช้แบบสิ้นเปลือง สิ่งที่หวังไว้คือความสามารถปล่อยโรคระบาดวงกว้างของเทพตนนั้น
แต่ถ้าเป็นวัคซีน ก็ถือว่าโอเค จากการฆ่าคนกลายเป็นการช่วยชีวิต ถ้าเพิ่มความสามารถของ[การ์ดปีศาจ·การไถ่บาป]เข้าไปได้...
“ก็ไม่เลว”
เหมือนกับไอ้ของกันการเคลื่อนที่ก่อนหน้านั้น สักวันหนึ่ง ณ ชานชาลาโลกสักแห่ง วัคซีนขวดนี้อาจได้แสดงคุณค่าของมัน
เขาเก็บมันเข้าไปยังช่องรักษาของอีฟ
แล้วการหลับใหลอันเกียจคร้านจากไพ่ระเบียบก็มาถึงตัวเขาในที่สุด
ควรได้พักผ่อนสักหน่อยแล้ว...
หลับตาลง ข้างหูได้ยินเสียงฮัมเพลงอ่อนหวานของลีเซ็ต
และแล้วก็หลับสนิทลงเช่นนั้น
————
ชายขอบแดนรกร้าง
วิหารความว่างเปล่า
ที่ประชุมสูงสุด
“ข้าได้รับอำนาจเล็กน้อยเหนือแดนรกร้างจากมือของ[ห้วงมืด] เทพแท้ผู้โง่เขลาอหังการตนนั้น ยอมแลกด้วยชีวิตเทพชั้นต่ำระดับ C เพียงสองตนเท่านั้น”
“น่าขัน”
“จงใช้อำนาจนั้น แย่งพลังของ[ห้วงมืด] แล้วดัน[ห้วงมืด]ให้จมดิน”
“เห็นด้วย”
“โชคชะตา อยู่ที่ใด?”
“แดนเทวะที่พังทลายของมันถูกปิดผนึกแล้ว ไม่ทราบ”
“ไร้ค่า”
“การกวาดล้างผู้หยาบช้าต่อลำดับไพ่โชคชะตาเป็นอย่างไร?”