"แก...แกต้องการเวลาตอนกลางวัน เพื่อตามหาสิ่งที่ฉันซ่อนไว้..."
จายซ์พูดวิธีการผ่านด่านที่แท้จริงของสถานีนี้อย่างควบคุมตัวเองไม่ได้
ตั้งแต่ต้นจนจบ ละเอียดยิบ
แม้แต่วิธีเข้าอุโมงค์และตามหาขบวนรถไฟก็ยังบอกออกมา
เมื่อเขาพูดคำสุดท้ายจบ ถึงได้กลับสู่สภาพปกติในที่สุด
"แก!?"
"เอาล่ะ ๆ ตอบคำถามเสร็จแล้ว ก็ถึงเวลาจบสถานีนี้เสียที"
"??!"
ติ๊ด——
เสียงดีดนิ้วกังวานใสดังก้องในห้วงมิติ
มิติคลังอาวุธคลี่ออก ลีเซ็ตยกชายกระโปรง โค้งตัวเล็กน้อย แล้วจมหายลงไป
บัดนี้ ในหมู่บ้านที่ชื่อหมู่บ้านเหรินหลางแห่งนี้ ก็เหลือเพียงสองสิ่งมีตัวตนอยู่
"จายซ์" กับเย่ชีเหยียน
เย่ชีเหยียนยื่นสองนิ้วออกมา ทำท่าโบกมือลายิ้มแย้ม
"ลาก่อน~ อีกเดี๋ยวก็เจอกัน~"
รัศมีสีทองนิลกาฬแขวนอยู่กลางวงแหวนอัปมงคล
[ไพ่สิ่งหมิ่น·ผู้ทอดสมอ]
[เดินทาง——!]
จ๊อกๆ ๆ.....
จมดิ่ง
ความรู้สึกไร้น้ำหนักที่คุ้นเคยมาเยือน
เย่ชีเหยียนดำดิ่งสู่ห้วงลึกมืดมิดที่ทั้งเยียบเย็นและอบอุ่น
เสียงกระซิบอันสูงส่งดังก้องในหูของเขา
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง
นัยน์ตาสีดำสนิทที่สะท้อนเข้ามา คือตู้หัวขบวน ตู้ที่หนึ่งของรถไฟ ซึ่งคุ้นเคยจนไม่สามารถคุ้นได้มากกว่านี้
ที่นี่คืออุโมงค์
แต่ก็ไม่เหมือนกับอุโมงค์ก่อนหน้านี้เสียทีเดียว
รถไฟหยุดนิ่งอยู่ที่นี่ รอบด้านก็เช่นกัน เป็นความมืดที่แสงไม่อาจสาดส่องถึง
"ลีเซ็ต"