"เป็นหีบสมบัติซะงั้น เฮอะ ข้ายังนึกว่าสถานีนี้จะงัดอะไรอย่างอื่นออกมาเสียอีก"
นี่คือกล่องสมบัติระดับ 9 แท้ๆ กล่องแรกที่เขาได้ครอบครอง
ครั้งก่อนก็เปิดได้ไอเทมระดับ 9 เหมือนกัน แต่กล่องนั่นสุ่มมากเกินไป ขนาดตัวกล่องเองก็โผล่มาจากการวิวัฒน์แบบบังเอิญ
"หนักกว่าที่คิด... ทำไมรู้สึกหนักกว่ากล่องก่อนๆ ทั้งหมด?"
เย่ชีเหยียนยกกล่องรูปหัวหมาป่าขึ้นมา ชั่งน้ำหนักในมือสองสามที
น้ำหนักมันไม่สมกับขนาดเอาเสียเลย
"จำได้ว่ากล่องก่อนๆ ไม่ได้หนักขนาดนี้นี่?"
"ช่างเถอะ คิดมากทำไม เปิดแล้วก็รู้เอง"
"ไป วอลลี่ กลับกัน"
เขากับวอลลี่เดินตามกันมาในอุโมงค์ที่กลับมามีแสงสว่างอีกครั้ง
รถไฟของเขาจอดอยู่ข้างหน้า
ลีเซ็ตกับอีฟ รออยู่หน้าตู้โดยสาร ต้อนรับนายของพวกหล่อน
ปู๊น——
เสียงหวูดดังขึ้น รถไฟก็ออกวิ่งต่อไป
อุโมงค์นี้เป็นทางวน
ขอแค่วิ่งไปข้างหน้าเรื่อยๆ ก็จะกลับไปที่หมู่บ้านคน·หมาป่า
หมู่บ้านก็ยังเป็นหมู่บ้าน ชานชาลาไม้ยังคงส่งกลิ่นการเสื่อมสลาย
ที่ต่างออกไปคือ
คนส่งของที่ชื่อว่าเจอัส กำลังนั่งหมดสภาพอยู่ไม่ไกล มองมาที่เย่ชีเหยียน
"ขอบใจนะเพื่อน...ฉันนึกไม่ถึงเลยว่าจะมีวันได้หลุดพ้นจากโลกที่คอยรีเซ็ตตัวเองซ้ำๆ ได้"
รอยยิ้มบนหน้าของเจอัสมันโล่งอกเหลือเกิน เขาควานหาตามกระเป๋าเสื้อก่อนจะส่ายหัวอย่างน่าเสียดาย
"ให้ตายสิ ยังคิดว่าจะได้สูบสักมวนก่อนตายซะอีก..."