เหมินหลัวจี๋น่ารู้สึกหดหู่
ความหดหู่นั้นอยู่ที่ว่า เธอไม่รู้จะใช้คืนบุญคุณให้น้องเย่ ผู้ที่ทำให้เธอติดโซ่แห่งกรรมถึง 11 เส้นได้อย่างไร
นาน ๆ ครั้งเธอจะค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องปีศาจ
ไม่ว่าจะเป็นไอเทม อาวุธ หรือแม้แต่ตัวปีศาจเอง
แต่ค้นไปค้นมา เธอก็รู้สึกว่าสิ่งเหล่านั้นไม่เหมาะกับเธอเลย
ชีวิตของเธอมีค่ามาก
และเย่ชีเหยียนก็ช่วยชีวิตเธอมาแล้วไม่ใช่ครั้งเดียวสองครั้ง
การจะคลายโซ่แห่งกรรมหนึ่งเส้นออก ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายอีกต่อไป
ส่วนไอเทมประเภทจักรกลน่ะเหรอ
อือ...
เหมินหลัวจี๋น่ารู้สึกว่าตัวเองไม่ถนัดด้านนี้
อย่างคำสั่งกลอุปกรณ์ในตอนนั้น ก็เป็นของที่เธอฝากให้คนอื่นสร้างขึ้นมาเท่านั้นเอง
แต่ตอนนี้ในมือเธอไม่มีวัสดุดี ๆ ที่จะเปลี่ยนเป็นอุปกรณ์ประเภทจักรกลได้เลย
ส่วนของทางเรื่องเร้นลับ เธอคิดว่าเย่ชีเหยียนคงไม่ค่อยอยากได้เท่าไหร่
ฉะนั้น เรื่องใช้คืนกรรมนี้ก็ต้องเก็บไว้ก่อน
"อืม?"
ในเมืองหนึ่ง เหมินหลัวจี๋น่าที่เพิ่งจบการผจญภัยชานชาลามาได้ไม่นาน กำลังมองข้อความที่ส่งเข้ามาบนจอแสง
เธอนั่งอยู่บนราชบัลลังก์ ไตร่ตรองอยู่ชั่วครู่
อันเจี๋ย
หัวหน้าขบวนรถไฟมือใหม่ที่โดดเด่นเป็นพิเศษ แม้ในบรรดามือใหม่รุ่นพิเศษชุดนี้
ก่อนจะกลายเป็นหัวหน้าขบวนรถไฟ เธอเพิ่งจะยกระดับชานชาลาของตนเป็นลอร์ดชานชาลาโลกชั้น 8
ส่วนความทรงจำก่อนหน้าที่จะเป็นลอร์ดชานชาลานั้นเลือนลางจนแทบมองไม่เห็นแล้ว
แต่เหมินหลัวจี๋น่ารู้ดี
ลอร์ดชานชาลากลุ่มนี้ส่วนใหญ่คือผู้รอดชีวิตจากโลกที่ประสบวันสิ้นโลก
ตามหลักแล้ว คนแบบนี้มาเป็นหัวหน้าขบวนรถไฟถือว่าแปลกไปหน่อย