กระหึ่มๆ กระหึ่มๆ~
ทะลุผ่านความว่างเปล่า รถไฟค่อย ๆ เร่งความเร็ว
ภาพนอกหน้าต่างเปลี่ยนจากที่รกร้างไปเป็นอย่างอื่น
"เปรี้ยง!"
ใต้ฟ้าที่ปกคลุมด้วยเมฆหมอกครึ้ม
สายฟ้าที่วูบวาบราวนาคพันธุ์ในชั้นเมฆดังก้องกึกก้องไม่หยุดหย่อน
เสียงนั้นส่งแก้วสวิงกับรถไฟของเย่ชีเหยียน
"ฮื้อ!"
มีสัตว์ประหลาดกำลังคำราม
"อ๊าก!"
มีอะไรบางอย่างกำลังกรีดร้อง?
เย่ชีเหยียนไม่ได้เหลือบไปมองภาพด้านนอก
แต่ก้มตาลง ก้มตัวลง แล้วลูบหัววัลลีเบา ๆ
"ถึงจะพักแค่หนึ่งวันมันสั้นไปนิดก็เถอะ..."
วัลลียกก้ามกลไกของตัวเองขึ้นวางบนมือของเจ้านาย
ดวงตามันงอโค้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนทำท่าอย่างมั่นใจ
"ฉันเชื่อในตัวนายอยู่แล้ว ก็ได้ ถึงจะพูดไปหลายครั้งแล้วก็เถอะ แต่..."
"ระวังตัวด้วยนะ"
วัลลี ออกภารกิจ!
เย่ชีเหยียนในที่สุดก็เงยสายตามองออกไปนอกรถไฟ
สิ่งแรกที่เข้าตา คือป่าหนาทึบท่ามกลางฝนพรำ
น้ำตาแดงเงียบ ๆ หยิบร่มสีแดงออกมาจากไหนไม่รู้ แล้วเดินมายืนข้างเย่ชีเหยียนก่อนลีเซ็ต
กดปุ่มเปิดประตู
ก้าวออกจากรถไฟ
แม้แต่สภาพอากาศพายุฝนฟ้าคะนองแบบนี้ ก็ยังกลบเสียงกรีดร้องระงมนั้นได้ไม่หมด
ตู้รังผึ้งเปิดออก
ฝูงผึ้งนาโนแตกกระจายบินออกไปทั่วทุกซอกทุกมุมของโลกชานชาลาแห่งนี้
อยู่ในรัศมีซิงก์ของแม่พันธุ์ฝูงผึ้ง ข่าวสารทุกชนิดจะถูกส่งต่อถึงเย่ชีเหยียนได้ทันท่วงที
"อีฟ"
คำสั่งถูกสั่งลง
อีฟที่ล็อกเป้าไว้นานแล้วพุ่งทะยานขึ้นกลางอากาศในพริบตา
วงแสงสีแดงเปล่งประกายวูบวาบ