ท้องฟ้าของหุบเขาเมเปิลแดงเป็นสีส้มอมแดง
แต่ในสายตาของจ้าวอัน ชายหนุ่มผมดำผู้ยืนอยู่บนหน้าผานั้นกลับเจิดจรัสยิ่งกว่าท้องฟ้าสีส้มทั้งม่าน
“ท่านผู้อาวุโส เคยเป็นที่เราเคยเจอกันมาก่อน...”
“กิลด์อนาคต จงทำหน้าที่ประธานให้ดีที่สุด เรื่องใด ข้าจะตามหาเจ้า”
นี่คือคำสั่ง
ไม่มีทางโต้แย้งได้
จ้าวอันอ้าปากจะพูด แต่ความหวาดกลัวกลับคลั่วขึ้นในจิตใจอย่างอธิบายไม่ได้
เขารู้สึกราวกับเป็นมดตัวเล็ก ๆ ที่ถูกบีบไว้ในอุ้งมือใครบางคน ชีวิตของตัวเองถูกกุมไว้ในมือของอีกฝ่ายอย่างเต็มที่
เสียงหนึ่งกังวานอยู่ในโสตประสาท
ทำนองเพลงน่าสะพรึงนั้นทำให้เขาคิดต่อไม่ไหว
ด้วยสัญชาตญาณ เขาหยิบเหรียญรถไฟ 260 เหรียญที่เหลืออยู่ทั้งหมด สั่นมือวางลงในอุ้งมือของหมีขาวยักษ์ตัวนั้น
หมีขาวปั้นน้ำแข็งขึ้นเป็นทางเดินลาดยาวลงจากหุบเขา แล้วไต่กลับไปหาเย่ชีเหยียนอย่างมีความสุข พลางแลบลิ้นปลอบปลอบตัวเอง
ความหยิ่งผยองที่เพิ่งแสดงออกต่อหน้าจ้าวอันและซ่างกวนอิ๋งเสวี่ยหายไปจนหมดสิ้น
มันยื่นเหรียญรถไฟทั้งหมดด้วยสองมือถวาย
เย่ชีเหยียนรับมาแล้วกวาดสายตาดูหนึ่งครั้ง
จำนวนถูกต้อง
ฮึม ดีมาก
แม้จะไม่เยอะ
แต่เขาก็ในที่สุดก็ไม่ใช่คนจนอีกต่อไปแล้ว
ก่อนที่รถไฟจะอัปเกรดรอบหน้า ยังพอมีเงินไปเสียเล่น ๆ ที่แพลตฟอร์มซื้อขายกับตลาดมืดได้!
พยักหน้าอย่างพึงพอใจ เย่ชีเหยียนหันตัวแล้วเดินจากไปทันที
“กรุณารอสักครู่ ขอตำแหน่งเพื่อนของท่านหน่อยเถอะ ถ้าได้แบบนั้นผมถึงจะ—!”
“เกร๊ก!”
ลมหายใจน้ำแข็งพุ่งออกจากปากหมีขาวพร้อมเสียงคำราม
จ้าวอันสะบัดตัวหลบสุดชีวิต จึงรอดมาได้อย่างหวุดหวิดจากหวดที่หมีขาวตั้งใจไม่เล็งด้วยซ้ำ แล้วก็แทบจะไม่ได้ตั้งใจจะโดนเลยด้วยซ้ำ