[EX-2→3]
[สูงสุด·ปริภูมิ]
[โลกชานชาลาแห่งความสิ้นหวังระดับ 12·แดนเทวะพ้นปริภูมิ]
“อาาา!!! พลังของฉัน! พลังของฉัน!!! นั่นคือของฉัน! ของฉัน!! คำสาป! คำสาป! ใคร! ใครทำ!!!”
แดนเทวะปรากฏรอยร้าว
ปริภูมิแผดเผาด้วยความโกรธ และในความโกรธนั้นก็มีความหวาดกลัวซ่อนอยู่
พลังของมันกำลังถดถอย
ไม่ใช่
แม่นยำกว่านั้นคือ
[ปริภูมิ]ในฐานะตัวมันเอง กำลังค่อย ๆ ทอดทิ้งผู้เป็นเทพแห่งปริภูมิ
เจ็บปวด! ครวญคราง!
เทพสูงสุดผู้หยิ่งผยอง กลับกลิ้งไปมาอยู่บนพื้น!
ร่างของมันลอยระเฟ้อขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับว่าอีกไม่ช้าจะหายไปจากที่นี้ทั้งตัว
การตกของลำดับเทวะไม่ได้ลดเพียงพลัง อำนาจสิทธิ์ขาดของมัน การควบคุมปริภูมิของมันก็สูญเสียไปมากมาย
“คำสาป! คำสาป! ระบบรถไฟคำสาป!”
มันไม่รู้เลยว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ ทำได้เพียงโยนทุกอย่างให้ระบบรถไฟรับผิด
ก็เพราะเพียงเช่นนั้น มันถึงจะฝืนกดความหวาดกลัวในใจเอาไว้ได้
มันคือเทพ แถมยังเป็นเทพสูงสุดอีกด้วย
แต่ในขณะเดียวกัน มันเคยเป็นผู้ถูก[ระบบรถไฟ]ขับไล่ออกจากที่รกร้าง
เทพผู้ครองเวลาในอดีตถูกระบบรถไฟล้างบางจนแตกสลาย
เทพแห่งโชคชะตาในอดีตแพ้ให้กับหัวหน้าขบวนรถไฟมนุษย์ และไม่มีวันกลับไปเป็นสูงสุดได้อีก
เมื่อครั้ง...
ครั้งแล้วครั้งเล่า
ไม่ใช่ว่าต่อไปที่ระบบรถไฟจะจัดการกำจัดจะเป็นมันหรอก!
“ไม่ ไม่ได้! ฉันต้องเริ่มแผนการเสียแล้ว!”
เทพแห่งปริภูมิกลับไปยังบัลลังก์เทวะของตน กำหมัดแน่น
มันได้ยินเสียงถามดังขึ้นข้างหู
นั่นคือคำถามจากเทพสูงสุดอีกสี่องค์ที่เหลืออยู่ในปัจจุบัน ถึงเรื่องที่ลำดับเทวะของมันลดฮวบลงอย่างกะทันหัน