“อืม?”
โลกชานชาลาระดับ 12 แห่งหนึ่ง
จูซิงถูจ้องมองไพ่[ไพ่แห่งสิ่งหมิ่น·ไพ่ผู้ทำนาย]ในมือที่กำลังเปล่งประกายสีทองอ่อนด้วยความสงสัย
เสียงกระซิบดังขึ้นไม่หยุดข้างหูของเธอ
“ยุคทอง?”
“ไม่... เหมือน... มันจะไม่เหมือนเดิมแล้ว?”
“เส้นทางของโชคชะตานี้ มันยุ่งเหยิงจนไม่สามารถหยั่งรู้ได้อีกแล้วหรือ?”
“อืม... มีใครบางคนเปลี่ยนนิยามของยุคทองงั้นหรือ?”
“นั่นคือ...”
“เย่ชีเหยียน?”
ดวงตาของจูซิงถูเปล่งประกายระยิบระยับดั่งดวงดาว
หล่อนกำลังเดินไปข้างหน้า
โครงกระดูกทีละตัว ๆ แตกสลายกลายเป็นผุยผงไม่หยุดหย่อน
เบื้องหน้าบัลลังก์นั้น
ราชาแห่งโครงกระดูกไร้ใบหน้าตนหนึ่ง เปลววิญญาณภายในกะโหลกสั่นไหวเล็กน้อย
“ฮิ ๆ...”
“วันนี้ ข้าอารมณ์ดีจังเลยนะ~”
“การพลิกผัน... ไม่ ไม่ใช่การพลิกผัน แต่อนาคตที่ไม่อาจมองเห็นได้ปรากฏขึ้นต่อหน้าข้าอีกครั้ง~”
“ดังนั้น”
“เจ้าต้องแพ้แน่”
แสงแห่งไพ่ผู้ทำนายทวีความเจิดจ้ายิ่งขึ้น
....
[น่าตกใจ! มังกรจักรกลปิศาจสังหารดยุกแห่งเผ่าพันธุ์เลือดแห่งนครรัตติกาลนิรันดร์ในพริบตา! เขากำลังก้าวเข้าสู่ระดับหัวรถจักรชั้นแนวหน้าแล้วหรือไม่?!]
[สามสิบเรื่องราวที่ข้าพเจ้ากับท่านอัลทอสต้องเล่าขาน]
[วิเคราะห์รสนิยมของท่านอัลทอส]
เมืองโซโล
เหมินหลัวจี๋น่าที่เพิ่งกลับมาจากชานชาลาระดับสูงได้ไม่นาน มองดูเนื้อหาในข่าวพลางตกอยู่ในห้วงความคิด
“วิเคราะห์รสนิยม? น้องเย่ชอบเมดจักรกลหรือ?”