จงโม่จิ้งไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของคนตรงหน้า
เพียงแต่ภายในใจของเขาพลันเกิดความเจ็บปวดและต่อต้านอย่างอธิบายไม่ถูก
ร่างกายของเขาเหมือนหุ่นเชิดที่ถูกชักใย ค่อย ๆ ลุกขึ้นในท่วงท่าที่บิดเบี้ยวเกินมนุษย์
อ้าปาก แล้วโค้งคำนับเย่ชีเหยียนพลางกล่าวว่า
"นาย... ท่าน..."
[บงการ: ทำให้หน่วยใด ๆ ยอมรับว่าท่านเป็นนายในช่วงเวลาสั้น ๆ]
[ต้องใช้พละกำลัง]
[พละกำลัง: 5 หน่วย (?? พละกำลังลดลงอย่างหนัก!!!)]
[หมายเหตุ: ท่านควรพักผ่อนได้แล้ว!]
ร่างกายอ่อนล้ามาก แต่จิตใจของเขายังคงสดชื่นเหมือนเดิม
เย่ชีเหยียนโยนผลไม้ที่มีพลังเยียวยาให้จงโม่จิ้งอย่างไม่ใส่ใจ พร้อมกับยกเลิกพลังบงการ
จงโม่จิ้งทรุดลงนั่งกับพื้น ในสติสัมปชัญญะของเขามีภาพสิ่งที่ตัวเองทำและพูดไปเมื่อครู่ครบถ้วน
นาย? เมื่อครู่เขาถึงขั้นเรียกอีกฝ่ายว่านายงั้นหรือ?!
"นี่ นี่คือพลังของปีศาจงั้นหรือ? เป็นไปได้ยังไง? ในการ์ดปีศาจไม่น่ามีพลังแบบนี้เลยไม่ใช่เหรอ!?"
"เอ่อ..."
ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นมาจากแขน
เขาหรุบตามองลงไป บนแขนซ้ายมีตรากางเขนดำกลับด้านผุดขึ้นตรงนั้นราวกับมีมาแต่กำเนิด
"เจ้า!"
"หลังจากวันนี้ เรื่องสำคัญใด ๆ ของอาบูคาโด เจ้าต้องบอกข้าทั้งหมด"
"อย่าคิดขัดขืนหรือลบล้าง ลองดูก็ได้"
"จริงสิ เจ้าน่าจะรู้จักเหมินหลัวจี๋น่านะ?"
เมื่อได้ยินชื่อนี้ สีหน้าของจงโม่จิ้งยิ่งย่ำแย่ลงไปอีก ใบหน้าแก่ชรานั่นเหมือนกับกินแมลงวันเข้าไป เจ็บปวดและขยะแขยงยิ่งนัก