ประตูมิติในสถานะโครงข่ายสีเขียวปรากฏขึ้นด้านหน้าหัวขบวน
ผ่านเข้าไป
นอกหน้าต่างรถไฟกลับมาสว่างอีกครั้ง
ขบวนรถพุ่งทะยานออกจากประตูมิติ
พื้นที่โครงข่ายสีเขียวร่วงหล่นลงด้านล่าง
กระทั่งมันในที่สุดก็ตกถึงพื้น
“โอ๊ะ? ความรู้สึกนี่... ทำไมมันเหมือนกับตอนที่ครั้งแรกที่เจอเหมินหลัวจี๋น่า ตอนที่หล่อนดึงขบวนรถออกจากแคปซูลอุโมงค์น่ะเลย”
เย่ชีเหยียนนึกย้อนถึงเหตุการณ์ในชานชาลามิติย่อยของเมืองโซโล ตอนที่ได้พบเหมินหลัวจี๋น่าครั้งแรก
“งั้นแปลว่า อุโมงค์แคปซูลกับชานชาลามิติย่อยพวกนั้นที่หล่อนจัดการ ล้วนเกี่ยวข้องกับมิติเสมือนทั้งนั้นสินะ”
เขาเก็บความคิดนั้น แล้วหันสายตาไปมองภายนอก
สิ่งที่เข้ามาในสายตา
คือต้นไม้ใหญ่ระยิบระยับที่ตั้งตระหง่านอยู่ด้านหน้าสุด
ฟ้าของมิติพื้นที่นี้เป็นราตรีอันเงียบสงัด
บนท้องฟ้ายามค่ำ ดวงดาวสีขาวทองเรืองแสงเชื่อมต่อกันด้วยเส้นทาง
ราวกับพิธีกรรมลี้ลับอันทรงพลังบางอย่าง
จุดศูนย์กลางของเส้นเชื่อมต่อเหล่านั้น คือต้นไม้ใบนั้น
“ของวิเศษอยู่ที่นั่นใช่ไหม?”
วาลลี่พยักหน้า
เย่ชีเหยียนก้มสายตาลง
ตรงหน้าคือกำแพงสูงใหญ่ ภายในกำแพงนั้น คือเส้นทางที่แยกย่อยวกวนเต็มไปหมด...
“เขาวงกต?”
ใช่แล้ว
นี่มันเขาวงกตชัด ๆ
“แปลว่า ของชิ้นนั้นอยู่บนต้นไม้นั้น ถ้าจะเข้าไปถึง ก็ต้องฝ่าเขาวงกตนี่ก่อน..”
เย่ชีเหยียนเกลียดเขาวงกต
แม้แต่เกมแก้ปริศนาแบบต่าง ๆ เขาก็ไม่ค่อยชอบซะด้วยซ้ำ