เหนือใบมีดของจันทราอำพราง สายแสงสีขาวทองไหลซ่านขึ้นสูง
ร่างภายในตัวอ่อนค่อย ๆ จางหายไป
ความฝันอันมืดมนของเทพเอลฟ์ ความทะเยอทะยานที่มันอยากฟื้นคืนชีพ
กำลังไกลออกไป
[?]
[มันตื่นแล้ว]
"เหล่าตัวตน! มนุษย์! ใครอนุญาตให้สิ่งต่ำต้อยอย่างเจ้าสัมผัสเทพเอลฟ์อันสูงส่ง!!?"
แรงกดดันอันทรงพลังพุ่งกระหน่ำมา
แต่เย่ชีเหยียนกลับเพียงชำเลืองมองเงาร่างที่ข้าง ๆ หนึ่งครั้ง
"ดูท่าจะใกล้เคียงดีแล้วสินะ"
จันทราอำพรางเจาะลงต่อไป
สายแสงสีขาวทองจำนวนมากถูกมันกับผู้กลืนกินความฝันกลืนกิน
"มนุษย์! เจ้าต้องตาย! สิ่งต่ำช้า! ไสหัวไปจากตรงนี้ซะ!"
คลื่นพลังจิตพวกพล่านพุ่งเข้ามา
ลายนภาแห่งดาวพเนจรถูกเปิดใช้ทันที
ทุกอิทธิพลถูกกั้นออกไปภายนอก
ทุกผลกระทบทางลบทางจิตใจไร้ความหมายต่อเย่ชีเหยียนทั้งสิ้น
เขามองเงาร่างที่เหลืออยู่ของเทพเอลฟ์ด้วยรอยยิ้ม บิดด้ามจับของจันทราอำพราง หมุนอย่างช้า ๆ
"เอลฟ์ตัวเดียวโดนก๊อบลินเอาชนะ แถมเจ้าก็อ่อนแอจริง ๆ เลยนะ"
"มนุษย์ต่ำต้อย! เจ้าว่าอะไรนะ!"
"เอาน่า เอาน่า ยังไงการฟื้นคืนชีพของเจ้าก็เป็นไปไม่ได้แล้ว ในช่วงสุดท้ายของชีวิต คุยกันหน่อยสิ เจ้าแพ้อย่างไร"
"ฉันจะตอบทำไม?!"
[ทรยศ×ลวงจิต]
"เทพก๊อบลินเฮงซวยนั่น เพื่อแย่งลำดับชั้นเทพของฉัน มันมาหาฉันตอนที่ฉันเข้าไปในวิหารเทพแห่งความว่างเปล่า ใช้สิ่งที่ได้มาจากที่ไหนก็ไม่รู้ล็อกพิกัดแดนเทวะของฉัน พาพวกก๊อบลินน่ารังเกียจที่ต่ำช้าเหมือนมนุษย์พวกนั้นบุกโจมตีแดนเทวะของฉัน...อะ...เฮงซวย เฮงซวย นี่มันพลังอะไรกัน?"