[“การแสดง? การแสดงอะไร?”]
[“ท่านพี่ไม่รู้เหรอ? นั่นเป็นดาราดังมากเลยนะ ไม่ว่าจะอยู่เมืองไหน ก็มีแฟนคลับของเธอทั้งนั้น”]
[“จำเป็นด้วยเหรอที่ฉันต้องรู้จัก?”]
[“อืม.. ก็นะ พี่ชีเหยียนดูยังไงก็ไม่ใช่พวกคลายเครียดด้วยการติ่งดาราแน่”]
ติ่งดารา? คลายเครียด?
ก็จริง
บางทีสำหรับนายสถานีหลายคน
การเป็นติ่ง อาจเป็นยาชั้นดีให้จิตใจฟื้นตัวได้เร็วขึ้น ในโลกชานชาลารถไฟที่โหดร้ายไร้สิ้นสุดก็ได้
[“แต่ว่า ท่านพี่มาถึงนี่แล้ว ต้องมาเทศกาลสวนแน่เลยใช่ไหม~ กิลด์เรารับผิดชอบดูแลความปลอดภัยงานแสดงน่ะ~ ฟรีไม่ดูก็เสียเปล่า”]
ดูเหมือนเธออยากให้เย่ชีเหยียนไปงานแสดงมาก
เย่ชีเหยียนครุ่นคิดเล็กน้อย ไม่ได้ปฏิเสธ
แม้สวนลอยฟ้าจะต้องเกิดเรื่องบางอย่าง แต่ก็ดังคำกล่าวว่า ไม่มีใครเฝ้าขโมยได้วันยังค่ำ
เป้าหมายแรกที่เขามาเมืองนี้ไม่เปลี่ยน
นั่นคือ
ความบันเทิง
[“ก็ได้ แต่เธอตามหาฉัน ไม่ใช่แค่เรื่องนี้ใช่ไหม?”]
เธอแสดงออกว่าร้อนรนเกินไป
แม้ทั้งคู่รู้จักกัน
แต่ความสัมพันธ์ ก็ยังไม่ถึงขั้น สนิทสนมขนาดนี้
[“แหะๆ~ ท่านพี่จับได้ซะแล้ว~ งั้น เจอกันแล้วค่อยคุยดีไหม~ แชทนี่บอกไม่ชัด”]
[“เรื่องยุ่งยากน่ะช่างเถอะ แล้วก็ ฉันไม่หิว ไม่กินมื้อดึก”]