ชายผู้สวมผ้าปิดตาซ้ายแบบโจรสลัดแบกไม้เบสบอลไว้บนบ่า
หาวพลางเดินออกมาจากประตูมิติข้างอุปกรณ์เกียร์นั่น
“ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ทำไมท่านประธานกิลด์ถึงต้องมาค้าขายกับของพรรค์นี้”
แววตาของเทพก๊อบลินเต็มไปด้วยโทสะ
“มนุษย์! ข้าคือเทพเจ้า! เจ้ามันหาที่ตาย!”
พวกมนุษย์กลายพันธุ์รอบข้างก็ถอดหมวกคลุมออกเช่นกัน
เผยให้เห็นหัวก๊อบลินในชุดเกราะจักรกลทีละหัว ๆ
ชายคนนั้นแสยะยิ้ม ไม่สนใจคำขู่ของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย
“แกกล้าลงมือกับฉันที่นี่รึไง?”
“ก่อนหน้านี้ไม่นาน บนดาวสวนพฤกษา มีเทพที่เกือบเลื่อนขั้นเป็นระดับ B ตายด้วยน้ำมือหัวหน้าขบวนรถไฟระดับสุดยอด เอ็งว่าไอ้แก่เตี้ย ณ เวลานี้ ในสวนลอยฟ้ามีหัวหน้าขบวนรถไฟระดับสุดยอดอยู่กี่คน?”
“ถ้าพวกเขารู้ว่ามีเทพสุดอ่อนแอปรากฏตัวที่นี่ เอ็งคิดว่า พวกเขาจะฆ่าเอ็งเพื่อแย่งแกนกลางในร่างเอ็งไหม?”
สีหน้าของเทพก๊อบลินดูแย่
กรงเล็บของมันกำไม้เท้าแน่น ครู่หนึ่งก็ส่งเสียงเย็นชา
“ของล่ะ?”
ไอ้หนุ่มไม้เบสบอลโยนหมากฝรั่งเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ
แล้วโยนกระเป๋าหนังใบหนึ่งลงพื้นอย่างไม่ใส่ใจ ใช้เท้าเขี่ยเปิดออก เผยให้เห็นเกียร์สีดำที่วางนอนอยู่ข้างใน
“เกียร์ของเทพจักรกลห้วงอเวจี วัสดุจักรกลระดับ 10 สองพันเหรียญรถไฟ”
“ตกลงกันว่า 1500 ไม่ใช่รึไง?! พวกแกปล้นชัด ๆ!”