เอาชีวิตรอดบนขบวนรถไฟ: วิวัฒนาการไร้ขีดจำกัดของข้า

ตอนที่ 47 สถานีที่แปด: ที่ราบอัศวิน

5 นาที· 1.2K คำ

เครื่องปั่นไฟยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขามีบลูปรินต์ ก็แค่ใช้ทรัพยากรผลิตขึ้นมาแล้วผ่านการวิวัฒน์ ก็จะได้อุปกรณ์ที่ใช้แค่เผาไม้กับโลหะก็ผลิตไฟฟ้าได้

ภายในตู้เพาะปลูกค่อนข้างชื้น ด้านในมีหกโซนที่ปรับขนาดได้อิสระ อุณหภูมิและความชื้นของโซนเหล่านี้ปรับได้

ใต้เท้าไม่ใช่พื้นเหล็กของรถไฟ แต่เป็นดินดำที่อุดมสมบูรณ์ ปลูกต้นผลป่าขาวไว้กลางตู้ หน้าต่างบนเพดานที่เปิดปิดได้มีแสงอาทิตย์ส่องลงมาตรงตำแหน่งพอดี

พื้นที่ที่เหลือกว้างมาก เย่ชีเหยียนถือโอกาสปลูกมะเขือเทศที่ได้มาจากคฤหาสน์โหยวอวี่ลงไป ผลเร่งการเติบโตของตู้เพาะปลูกเห็นผลชัดมาก ปลูกได้ไม่นานก็หยั่งรากงอกหน่อ

คาดว่าในสามวันก็น่าจะได้มะเขือเทศงวดแรก

เขายังซื้อเมล็ดแตงโมจากแพลตฟอร์มซื้อขายมาด้วย

ดูก็รู้ว่าคนนั้นกินแล้วเหลือไว้ โยนลงแพลตฟอร์มซื้อขายลองดู ตั้งราคาถูกมาก แต่ก็ไม่มีใครซื้อ

กลับกลายเป็นว่าเขาได้ของถูกเลย

เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก เย่ชีเหยียนมองดูผลงานตัวเองอย่างพึงพอใจ

ที่ว่างยังเหลืออีกมาก ต่อไปตั้งใจเก็บเมล็ดพันธุ์กับต้นไม้ในชานชาลา ถ้าเป็นของมีประโยชน์ ก็ย้ายมาปลูกในนี้ได้

ตอนนี้แพลตฟอร์มซื้อขายแทบไม่มีอะไรที่เขาต้องการ แต่ไม่ต้องรีบ โซนกำลังจะปิดรวม

นายสถานีในโซนอื่นต้องนำผลิตภัณฑ์ซื้อขายใหม่ๆ มาแน่

[9:30:00]

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป