[“รีบ รีบ รีบ ดูเร็ว! พระเจ้า! ฉันเกือบถูกกินไปแล้ว!”]
[“?”]
เสียงแจ้งเตือนที่ดังระงมปลุกเย่ชีเหยียนให้ตื่นขึ้น
เขาลืมตาเห็นข้อความที่จ้าวหลินส่งมา ก็ได้แต่พูดไม่ออก
[“เธอจะดูเวลาไหม? ฉันกำลังนอน...”]
[“นอน? จะให้นอนลงได้ยังไง! พี่เย่ ดูนี่เร็ว! สถานีนั่นมันมีชีวิต!”]
ภาพถ่ายถูกส่งมา เมื่อเห็นสถานีที่ถูกห่อหุ้มด้วยโคลนดำ เย่ชีเหยียนก็พลันตาสว่างขึ้นมาทันที
[“โอ้ เธอยังซ่อนกล้องถ่ายรูปไว้ด้วยนี่”]
[“เอ่อ นั่นไม่สำคัญ พี่ใหญ่เย่ดูรูปที่ฉันส่งไปสิ ขนลุกจริง ๆ ดีนะที่ฉันไม่ได้เข้าไปข้างใน”]
[“ไม่ได้เข้าไป? เธออย่าบอกนะว่าไม่ได้เข้าไปในสถานีนั่นเลย?”]
เขาหยิบนาฬิกาพกข้างตัวขึ้นมาดูเวลา
[“พี่ก็รู้ว่าตอนนี้ฉันโชคไม่ดี เข้าไม่ได้ก็ปกติไม่ใช่เหรอ... แต่ก็ต้องขอบคุณพี่ที่บอกว่าเวลาจอดเป็นกับดัก ไม่งั้นฉันคงใช้ของชิ้นสุดท้ายในมือแลกสิทธิ์เข้าสถานีไปแล้ว”]
[“แล้วตอนนี้เธออยู่ไหน?”]
จ้าวหลินกระพริบตา มองไปรอบ ๆ
สถานีที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางแดนทุรกันดารหายไปแล้ว หนทางข้างหน้าเวิ้งว้างโล่งเตียน
ขบวนรถไฟที่เคยรวมตัวกันอยู่ก็หายไปหมดเมื่อไรไม่รู้
ราวกับจู่ ๆ ก็หายไปจากโลกของกันและกัน
[“สถานีหายไปแล้ว รถไฟขบวนอื่นก็หายไปเหมือนกัน บนพื้นเหลือแค่รางเดียว รถไฟออกตัวใหม่ เหมือนกับ... สถานีนั่นไม่เคยมีอยู่เลย”]