"ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!"
เสียงร้องขอความช่วยเหลือและเสียงกรีดร้องที่ปกติจะได้ยินแต่ในโลกชานชาลา บัดนี้กลับดังก้องไปทั่วสวนลอยฟ้า
ความหนาวเย็นเสียดกระดูกละลานตาปกคลุมพื้นที่นี้ไว้ทั้งหมด
แท่งน้ำแข็งแหลมที่ห้อยหัวลงมาเสียบทะลุร่างผู้คน เลือดอุ่นในกายถูกน้ำแข็งแช่แข็ง พวกเขาล้วนกลายเป็นอสูรกายที่ขับเคลื่อนด้วยน้ำแข็ง
นับตั้งแต่คุกสวนลอยฟ้าปรากฏขึ้น ผ่านไปเพียงครึ่งชั่วโมงเท่านั้น
สถานที่แห่งนี้ ไม่ต่างอะไรกับขุมนรกบนโลกมนุษย์
เขตสิบเอ็ด ย่านการค้าที่มนุษย์ใช้ชีวิตไม่ต่างกับคนธรรมดาทั่วไป
เหล่าผู้ที่เลือกชีวิตมั่นคงและหยุดอยู่ที่นี่มานาน ไม่มีกำลังจะต่อต้านเลยแม้แต่น้อย
"เฮือก... หนาวชะมัดเลย"
เมื่อเข้าสู่เขตสิบเอ็ด
เย่ชีเหยียนฟาดฟันดาบท้องฟ้าสงัดจันทราเร้นในมือออกไปตามอำเภอใจ
ปราณดาบกรีดพื้นเป็นร่องลึก ดูดกลืนอสูรกายที่ขวางหน้าให้ตกลงไป แตกกระจายเป็นผุยผง
"อีกไกลแค่ไหน?"
มีสายธารข้อมูลไหลผ่านนัยน์ตาของลีเซ็ต
"สามร้อยเมตร"
ห่างจากบริษัทน้ำอัดลมสูตรหนึ่งไม่ถึงสามร้อยเมตร
เป่าลมหายใจสีขาวออกมา จ้องมองเด็กหนุ่มผมสั้นสีขาวหน้าตาถมึงทึง สวมเสื้อคลุมขนสัตว์ สูงประมาณหนึ่งเมตรหกสิบที่ปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้า เย่ชีเหยียนสะบัดดาบและหยุดฝีเท้า
"ดูเหมือนว่าจะมีคนไม่อยากให้ฉันกลับไปง่าย ๆ"
เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากปกเสื้อขนสัตว์ เผยแววตาหยอกล้อ