สวนลอยฟ้า ฝ่ายตุลาการ
ที่นี่ไม่ได้สงบสุขเหมือนวันวานอีกต่อไป
สัญญาณเตือนสีแดงบนจอแสงบนท้องฟ้าทำให้สมาชิกทุกคนในฝ่ายพิพากษาพากันวิ่งวุ่นอลหม่าน
“ระบบของสวนลอยฟ้าถูกบุกรุกอีกแล้ว!”
“หัวหน้า พวกเราหาโหนดที่บุกรุกไม่เจอ!”
“การติดต่อกับเรือนจำก็ถูกตัดขาด ผู้คุมมาร์คัสลบเพื่อนรถไฟของเราทั้งหมด!”
“นักโทษในเรือนจำพวกนั้นหนีออกมาหมดแล้ว! พวกมันกำลังก่อกวนทุกพื้นที่ของสวนลอยฟ้า! ไม่พอเท่านั้น ในกิลด์ต่างๆ ในเมืองก็ยังมีอีกหลายกลุ่มที่ก่อกบฏ!”
ไฉหมิงนั่งอยู่บนตำแหน่งหลัก สายตาเย็นเยียบจ้องเขม็งไปที่หานฉี ผู้ว่าเมืองสวนลอยฟ้าผมหงอกสีชมพูที่ยืนอยู่ข้างๆ
“ฝีมือแก”
นี่ไม่ใช่คำถาม แต่เป็นการยืนยัน
“นี่มันเรื่องเข้าใจผิดครั้งใหญ่เลยนะ ฉันโดนนายขังอยู่ที่นี่ตลอด แล้วก็ปลอกคอนี่อีก~ ขนาดใช้ระบบแชต นายก็ยังรู้เห็นหมด”
“นายลองตรวจสอบดูก็ได้นะ ว่าฉันได้ใช้ระบบรถไฟรึเปล่า”
รอยยิ้มบนใบหน้าของหานฉีไม่ได้เสแสร้งแม้แต่น้อย
ราวกับกำลังเย้ยหยันความไร้ความสามารถของไฉหมิง
“หรือว่า~ ท่านหัวหน้าฝ่ายพิพากษาของเรา เผชิญสถานการณ์แบบนี้ก็จนปัญญาแล้ว? ทำได้แต่โยนความผิดมาให้คนธรรมดาไร้ทางสู้อย่างฉันเนี่ยนะ?”
ไฉหมิงไม่พูดอะไร ไม่โกรธด้วย เขาแค่บีบคอของหานฉี แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาท่ามกลางรอยยิ้มของอีกฝ่ายที่ราวกับไม่รู้สึกเจ็บปวดเลย: