"ออกมาเถอะ ข้าต่างหาก"
ภายในสถานีขนาดเล็ก
เมื่อได้ยินเสียงของผู้มาเยือน
จ้าวหลินวิ่งออกมาจากรถไฟของเธอ
"พี่ชีเหยียน ข้างนอกเกิดอะไรขึ้นกันแน่"
เย่ชีเหยียนไม่รีบตอบ กลับยื่นมือไปรับปั่นสมูทตี้ผลไบเซนที่วอลลี่วิ่งต้อยๆ เอามาให้ แล้วกินหนึ่งคำ
"ฟู~ ข้างนอกตอนนี้โกลาหลมาก เธอ..."
กวาดตามองจ้าวหลินไปทั่วร่าง กลิ่นอายโชคร้ายบนตัวผู้หญิงคนนี้ซัดขึ้นถึงจุดสูงสุดบางอย่างแล้ว
"...."
คำพูดของเขาหยุดกลางคัน แววตาพลันหันไปยังทิศทางประตูที่นำไปสู่โลกภายนอกเมื่อตอนเข้ามาในพื้นที่แห่งนี้
"กลับไปในรถไฟของเธอ ถ้าจำเป็นก็ออกจากสถานีไปเลย"
ไม้ดำมะเกลือหมุนวนในมือเขาสองสามรอบก่อนจะกำไว้แน่นในที่สุด
"ยังไม่ไปอีก?"
จ้าวหลินไม่ขยับ ยังคงยืนส่ายหัวอยู่ที่เดิม
"พี่ชีเหยียน ตัวเลือกออกจากสถานี มันถูกปิดกั้นไว้ชั่วคราว"
"หืม?"
ระบบเรียกจอแสงขึ้นมาทันที เป็นไปตามที่จ้าวหลินพูด
ตัวเลือกออกจากสถานีที่ควรจะมี กลับเป็นสีเทาสลัวในเวลานี้
[โปรดทำเป้าหมายของสถานีนี้ให้สำเร็จ ถึงจะออกจากสถานีได้]
เป้าหมายสถานี?
นี่ไม่ใช่สิ่งที่ปรากฏขึ้นในโลกชานชาลาเท่านั้นหรอกหรือ?
ในหัวของเย่ชีเหยียนปรากฏคำพูดที่กระโหลกหัวกะโหลกเวอร์ชั่นคิวกะทัดรัดบนท้องฟ้าพูดไว้ก่อนหน้านี้
"เกมงั้นหรือ?"
"เพราะกระแสเวลาในแดนรกร้างไม่ซิงค์กัน ดังนั้นพวกมันจึงหลอกระบบ ทำให้สวนลอยฟ้าถูกประเมินว่าเป็นโลกชานชาลาอย่างนั้นหรือ? แล้วก็ใช้ความสามารถบางอย่างออกภารกิจ?"