ครั้งนี้ เย่ชีเหยียนไม่อยากก่อเรื่องจริง ๆ
เขาก็อยากได้พักผ่อนสักครั้งอย่างจริงจังเหมือนกัน
“จะซวยทุกครั้งไปก็ไม่ได้... เอ่อ ช่างเถอะ จะว่าซวยก็ไม่เชิง”
เขาส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ ก่อนจะตอบข้อความของจ้าวหลินเป็นคนแรก
[“สถานที่คือเกาะไห่ยวน? นายมีบัตรเชิญรึเปล่า?”]
ถิ่นทุรกันดาร
จ้าวหลินที่กำลังกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปได้ยินเสียงจากแท็บเล็ตก็รีบกลืนเส้นลงคอ
เห็นข้อความตอบกลับของเย่ชีเหยียน เธอขยี้ตาโดยไม่รู้ตัว
“หืม? ฉันตาฝาดรึเปล่า พี่ชีเหยียนจะไปจริง ๆ เหรอ? หรือว่าที่นั่น... จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก?”
ในหัวของจ้าวหลินผุดขึ้นเป็นภาพเหตุการณ์บางอย่างที่เกิดขึ้นตอนที่เธอกับเย่ชีเหยียนไปที่เมืองด้วยกัน
เธอสั่นสะท้าน สลัดความคิดในหัวทิ้งไป
“เฮ้อ... ไม่เป็นไร ๆ คราวก่อนโชคดีเกินไป ยังเหลือมาจนถึงตอนนี้เลยนะ โชคดี อืม ต้องไม่มีปัญหาอะไร... มั้ง?”
[“มีบัตรเชิญค่ะ พี่ชีเหยียน นายก็จะไปเหมือนกันเหรอ? นายรู้ได้ไงว่าเป็นเกาะไห่ยวน? ฉันนึกว่านายไม่ยุ่งกับเรื่องแบบนี้ซะอีก”]
[“เธอเห็นฉันเป็นคนแบบไหนกัน? ยังไงฉันก็เป็นนายสถานีรุ่นเดียวกับพวกเธอนะ”]
[“เอ่อ... ใช่ ๆ รุ่นเดียวกัน...”]
จ้าวหลินเปรียบเทียบเย่ชีเหยียนกับคนรุ่นเดียวกันคนอื่น ๆ
ลองคิดดูดี ๆ ก็... เธอน่าจะเก่งที่สุดหรือเปล่า?
[“ถ้าอย่างนั้น ฉันจะส่งบัตรเชิญให้นะคะ จริง ๆ แล้วพี่ชีเหยียน จ้าวอันพวกเขาน่าจะส่งให้ทุกคนคนละใบอยู่แล้ว แต่พี่ชีเหยียนคงไม่อยากให้พวกนั้นรู้ว่านายจะไปใช่ไหม? ฉันเข้าใจค่ะ จะไม่พูดพล่อย ๆ แน่”]