หนึ่งวัน สองวัน สามวัน...
เมื่อเย่ชีเหยียนวางพู่กันลง
มองดูโมดูลสีแดงสดใสบนโต๊ะประกอบ พร้อมรอยยิ้มพึงพอใจ
“เสร็จเสียที”
ใช้เวลาสามวัน โดยไม่มีข้อผิดพลาดเลยแม้แต่น้อย ในที่สุดก็สร้างสกินภายในแบบไดนามิกชิ้นแรกของเขาสำเร็จ
[สกินภายในตู้โดยสารแบบไดนามิก·สั่งทำพิเศษ·สวนจันทร์มืด]
[เมื่อติดตั้งในตู้โดยสารตู้ใดตู้หนึ่ง สามารถเปลี่ยนสภาพแวดล้อมภายในและท้องฟ้าของตู้โดยสารนั้นให้เป็น สวนจันทร์มืด]
สวนจันทร์มืด ไม่ใช่ดินแดนนรกาล
การสร้างสกินต้องใช้สมาธิจดจ่อ และต้องทุ่มเทจิตวิญญาณลงไปอย่างเต็มที่
ตลอดสามวัน เมื่อจิตวิญญาณของเย่ชีเหยียนค่อย ๆ หลอมรวมเข้าไป
เขาก็เกิดประกายความคิด ลองเปิดใช้งานพรสวรรค์
และความแตกต่างเพียงคำเดียวระหว่างดินแดนนรกาลกับจันทร์นรกาลนี้
ก็คือผลลัพธ์หลังจากวิวัฒน์
“ไม่จำเป็นต้องวิวัฒน์ให้เสร็จในครั้งเดียว นี่เป็นครั้งแรกเลยนะ ไม่ใช่เพราะมอดผู้เชี่ยวชาญการสร้างนี่หรอกหรือ?”
“ช่างมันเถอะ เฮ สรุปว่าสำเร็จก็พอ”
บิดขี้เกียจคลายเส้น เย่ชีเหยียนหยิบโมดูลขึ้นมา เปิดประตูสารพัดนึก ตรงเข้าไปยังตู้ปลูกทันที
กระซิบแห่งนรกาลยังคงหลับสนิท ต้นผลเสวินขาวกับต้นผลทมิฬดำสองต้นสะท้อนเงาซึ่งกันและกัน ก่อเกิดเป็นเขตแดนที่แบ่งแยกขาวกับดำอย่างชัดเจน
“อย่าทำให้ฉันผิดหวังนะ”
พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาของเย่ชีเหยียน โมดูลค่อย ๆ ลอยขึ้นจากฝ่ามือของเขาอย่างช้า ๆ
จนกระทั่งมาถึงจุดศูนย์กลางที่สุดของตู้ปลูก
ดูเหมือนกระซิบแห่งนรกาลที่กำลังหลับอยู่ท่ามกลางเกสรดอกไม้จะรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง มันขยี้ตา บินมานั่งบนไหล่ของเย่ชีเหยียน