เอมิลฝันยาวนาน ในความฝันนั้นมันออกจากสนามประลอง เข้าไปสู่อาณาจักรขนมลึกลับแห่งหนึ่ง
แม้ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกเวียนศีรษะงั้นๆ แต่เธอก็มีความสุข
เธอนอนแช่อยู่ท่ามกลางขนม เล่นเกมอยู่ไม่หยุด เอาชนะคู่แข่งไปคนแล้วคนเล่า
แต่แล้วขนมก็เปลี่ยนรส จากหอมหวานกลายเป็นแครอท
เดี๋ยวนะ แครอท?
เอมิลลืมตาขึ้นชั่วขณะ
สัมผัสริมฝีปากของตัวเอง แล้วจ้องเขม็งมองร่างคุ้นตานั้นอย่างเบลอๆ
“ทะ...เจ้านาย? เจ้านายก็ตกนรกมาด้วยเหรอ? ไม่ใช่แล้ว ฉันไม่มีวิญญาณนี่นา ต้องตกนรกไม่ได้สินะ หรือว่าเจ้านายถูกคุณเอริสทำให้...”
“คิดอะไรอยู่ล่ะ นายยังมีชีวิตอยู่”
เย่ชีเหยียนอดรู้สึกเหลือขันไม่ได้ การพาเข้าสู่การหลับลึกสองครั้งของลีเซ็ตคงไม่ทำให้คนเป็นเซ่อซ่าขนาดนั้นหรอกน่า
“เอ๊ะ? งั้น... ศัตรูล่ะคะ? แสดงว่า!?”
ความทรงจำที่เจ้านำทางแบ่งปันให้ไหลบ่าเข้าสู่สมองของเอมิลเหมือนคลื่นสึนามิ
เมื่อฟื้นขึ้นมาเธอรู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็รู้แค่เพียงว่าเย่ชีเหยียนได้รับชัยชนะเท่านั้น
ไม่รู้เพราะอะไร ทั้งการถ่ายทอดสดและวิดีโอที่ถูกบันทึกไว้ถูกปิดกั้นและลบล้างจนสิ้นซาก
คนที่ทำสิ่งนี้ได้มีเพียงคุณเอริสเท่านั้น
ชัดเจนว่าเธอตั้งใจทำ
แต่เอมิลไม่สนใจเรื่องเหล่านั้น
น้ำตาคลอเบ้า เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ และในถ้อยคำที่พูดออกไปกลับแฝงเสียงสะอื้น
“จะ...จริงเหรอคะ ชนะแล้ว! แถม...เจ้านายมาช่วยฉันไว้เหรอคะ? ฉะ ฉัน...นึกว่า...”