เอาชีวิตรอดบนขบวนรถไฟ: วิวัฒนาการไร้ขีดจำกัดของข้า

ตอนที่ 460 เน่ยเฟยที การต่อสู้ของแต่ละฝ่าย

7 นาที· 1.7K คำ

คำตอบคืออะไร?

ความตาย สำหรับมาตัมแล้ว เป็นเรื่องปกติธรรมดา

เขาได้พบหนทางที่จะเป็นเทพแท้ ช่วงเวลาใกล้ตายที่สุด คือเมื่อร้อยปีก่อน ในวันที่ทรยศหักหลังเน่ยเฟยที นกเทพที่เชื่อใจเขา

เน่ยเฟยทีไม่ควรตาย และจะไม่มีวันตาย จนกระทั่งมาตัมขโมยเปลวไฟของเน่ยเฟยที ถอนขนทวนของมัน ทำลายหยกจิตวิญญาณของมัน

เปลวไฟนั้นลุกโหมอยู่ในอกของเขา ตราบใดที่ไฟไม่ดับ เขาก็จะไม่มีวันตาย เช่นเดียวกับเน่ยเฟยที

ทว่า...

“ข้าคือเทพแท้! เทพแท้ไม่ตายไม่ดับ! ข้า! อึก!!!”

เจ็บปวด ความเจ็บปวดที่ส่งมาจากอก

เปลวเพลิงอมตะที่ลุกโหมในอกของเขา ในชั่วขณะที่เขาตอบคำถามนั้น ในชั่วขณะที่อีกาปีศาจบนบ่าของเย่ชีเหยียนจ้องมองเขา

[ชู่ว~]

เขา ไม่อาจต้านทาน[ลวงจิต]ของปีศาจได้

มาตัม ในภาษาโบราณหมายถึงความตาย

นี่ไม่ใช่ชื่อจริงของเขา

แต่มันคือสิ่งที่เขากลัวที่สุด

เขากลัวตาย

หลังจากที่เขาล้มเหลวในโลกชานชาลาระดับสูง เขาก็ทิ้งสหาย ทิ้งสมาชิกบนรถไฟของเขา หรือแม้กระทั่งทิ้งตู้โดยสารทั้งหมดของเขา หลบหนีออกมาจากโลกชานชาลาระดับสูงแห่งหนึ่งตั้งแต่วันนั้น

ความกลัวตายของเขา ได้หยั่งรากงอกงามขึ้นในใจ

ดังนั้น เมื่อเขาได้รู้จักการมีอยู่ของ[โอเวอร์คล็อกเกอร์] ได้รู้จักกับเทวะแห่งถิ่นร้าง ได้รู้จักกับเทพเจ้าที่แท้จริง

เขาใช้เวลาหลายปี ในที่สุดก็ค้นพบวิธีที่จะเป็นเทพได้ในโลกชานชาลาแห่งนี้

แต่ตอนนี้ เมื่อเขาได้กลายเป็นเทพเจ้าที่เขาปรารถนาอย่างแท้จริง เขากลับต้องตะลึงกับการค้นพบความจริงที่เขาพยายามลืม แต่ถูกเสียงกระซิบของ[ปีศาจ]บังคับให้ตื่นขึ้นมา

"ข้า...จะตาย?"

ตึกตัก ตึกตัก——!

เปลวไฟในอกเต้นรัวรุนแรง

ราวกับถูกนำทางโดยอะไรบางอย่าง ทะลุผ่านอกของเขา

เสียงร้องของนกเทวดังก้องไปทั่วโลกใบนี้

ภายในนครศักดิ์สิทธิ์

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป