แสงและเงาหลอมรวมเป็นดาบ
ถูกยกขึ้นสูง
กระบี่น้ำตาแห่งการจารึกยืดยาวไม่หยุด ทะลวงชั้นเมฆ
ฟาดลง——
ดาบแห่งการจารึกตวัดเป็นวงกลม
รอยตัดที่เป็นระนาบเรียบสนิทราวกับผิวกระจก ถูกดาบนี้ฟันแยกออกจากกัน
สีหน้าของมาตัมเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม
เขาไม่กล้าป้องกัน และไม่กล้าป้องกัน
แต่กลับสลับร่างหลักกับร่างแยกแห่งโทสะ
ร่างแยกแห่งโทสะยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็ค่อยๆ เลื่อนไหลไปพร้อมกับระนาบตัดแห่งมิติ
ระนาบตัด สิ่งที่เลื่อนไหลคือมิติ
ร่างแยก สิ่งที่เลื่อนไหลคือร่างกาย
[แกร๊ก——!]
นั่นคือเสียงที่จะเกิดขึ้นเมื่อกระจกแตก แต่สิ่งที่แตกนี้ไม่ใช่กระจก หากเป็นมิติ หากเป็นร่างแยกแห่งโทสะของมาตัม
ไร้เสียงร่ำร้อง ไร้ความเจ็บปวด ในชั่วขณะที่ร่างแยกแห่งโทสะของมาตัมถูกสังหาร ก็ถูกดูดเข้าไปนอกมิติที่ถูกตัดขาด ถูกกระแสความว่างเปล่าอันน่าสะพรึงกลัวบดขยี้แหลกละเอียด
มิติซ่อมแซมตัวเองอย่างรวดเร็ว มาตัมขมวดคิ้ว ในแววตาที่มองเย่ชีเหยียนเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
"เพราะเหตุใด? นายสถานีที่สามารถเข้าสู่โลกชานชาลาระดับ 9 ได้ ไม่ควรมีสมบัติระดับนี้ พลังเช่นนี้...อย่างน้อยก็เป็นไอเท็มระดับ 12"
"เจ้า เป็นใคร?"
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถามชื่อของเย่ชีเหยียน และหลังจากที่ได้เห็นพลังของกระบี่น้ำตาแห่งการจารึก ก็เป็นครั้งแรกที่เขาถือว่าเย่ชีเหยียนเป็นคู่ต่อสู้ที่สามารถคุกคามเขาได้อย่างแท้จริง