ฟังเสียงที่ดังแทรกผ่านสายไมค์ไฟฟ้าอันแสบแสนรู้สึก
จ้าวอันที่กระดูกทั่วร่างเกือบจะแหลกละเอียดราวกับเห็นเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้น
เป็นเงาร่างที่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงสว่างซีดขาว ทุกส่วนของร่างกายเปี่ยมไปด้วยพรั่งพร้อมแห่งความศักดิ์สิทธิ์
เขามองไม่เห็นใบหน้าของอีกฝ่าย เห็นเพียงมือสองข้างที่เรียวยาวสีขาวราวกระดูกค่อย ๆ ยื่นมาหาเขา
"ขอ... ขอบคุณ... เชิญ... เชิญพี่เบื้องสูง ช่วยชีวิตผมด้วย..."
พี่เบื้องสูง
ถูกแล้ว
ในสายตาของจ้าวอัน เสียงที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ย่อมเป็นหัวหน้าขบวนรถไฟผู้เป็นพี่เบื้องสูงที่ทรงพลังคนหนึ่ง
อืม ว่ากันว่าทรงพลังก็ไม่ผิดอยู่หรอก
แต่เรื่องพี่เบื้องสูงนั้น เย่ชีเหยียนรู้สึกว่าถูกเรียกจนแก่เกินตัวไปหน่อย~
ภายในหุบเขาไม้เมเปิ้ลแดง
เย่ชีเหยียนโรยเครื่องปรุงย่างลงบนเนื้อย่างหนึ่งกำมือ
ที่ปลายนิ้วของเขา การ์ดปีศาจนามว่า[การชดใช้]ลอยขึ้นสู่อากาศ
แม้จ้าวอันจะกระดูกหักละเอียดทั้งร่าง อวัยวะภายในก็เสียหายไปเกือบทั้งหมด แต่ใครให้เขาเป็นหัวหน้าขบวนรถไฟล่ะ เมื่อดื่มยาขวดนั้นของซ่างกวนอิ๋งเสวี่ยไปแล้ว เจ้าคนนี้ก็ยังอาจฝืนลากชีวิตอยู่หน้าประตูยมโลกได้อีกช่วงหนึ่ง
แสงสว่างแห่งการชดใช้สีซีดขาวราวกับหลั่งไหลลงสู่โลกมนุษย์~
จ้าวอันขมวดตาลง รับรู้ถึงพลังปริศนาที่พวยพุ่งขึ้นภายในร่าง
ก้นตาซ้ายของเขาวาบผ่านกางเขนกลับหัวสีดำเพียงชั่ววูบ
เมื่อแสงระยิบระยับจางหาย บาดแผลของเขาก็หายสนิทเหมือนเดิม
จ้าวอันได้สติกลับคืน แววตาเต็มเปี่ยมด้วยความปลื้มปิติ ไม่ลังเลที่จะคุกเข่าลงต่อทิศหุบเขาไม้เมเปิ้ลแดง