[“ซวยจริง เลย สถานีแรกเป็นบ้านพัง มีแต่ขยะกับขยะ แม่งเอ๊ย สถานีสองจอดให้กลางบ่อโคลนเน่า กลิ่นฉุนจนจะอ้วก ฉันไม่มีโอกาสได้ลงไปเลย!”]
[“อย่าพูดเลย อย่างน้อยแกก็ไม่เจอสัตว์ประหลาด ฉันโดนฝูงหมูป่าไล่ตลอดทาง รถไฟแทบพลิก ตอนนี้ยังมีรูโหว่ตั้งสองสามอยู่เลย ถ้าไม่ถึงเวลาออกจากสถานี ฉันคงตายที่นั่นแล้ว”]
[“ขายเนื้อขาแร้งกินซาก หนึ่งชิ้น แลกน้ำดื่ม!”]
[“สถานีแรกฉันไม่กล้าลง สถานีสองรู้ว่าอันตรายก็ไม่กล้าลง… ฟังพวกนายพูดแบบนี้ สถานีสามฉันก็ไม่กล้าลงเหมือนกัน…”]
[“นายไม่ลงจากรถไฟ งั้นก็รอตายเหรอ? ยังมีของกินกับน้ำอีกไหม?”]
ไม่ใช่ทุกคนจะโชคดีเหมือนเย่ชีเหยียนที่เริ่มต้นด้วยการวิวัฒน์และอัปเกรดรถไฟ แล้วได้รับโมดูล “ทางแยกแห่งโชคชะตา” ซึ่งทำให้สามารถเลือกสถานีตามระดับและคำนำหน้าขานถูกงดไว้ เพื่อหลีกเลี่ยงอันตรายได้
เขานิ่งเงียบดูข้อความในห้องแชตอยู่พักหนึ่ง ตัวเลขนับถอยหลังการหยุดขานของเขาก็ใกล้สิ้นสุดลง
ตอนนี้เองที่เขานึกขึ้นได้ว่าในตู้โดยสารแรกยังมีเครื่องรีไซเคิลขยะที่กำลังทำงานอยู่
สี่ชั่วโมง ไม่รู้ว่าจะได้อะไรมาบ้าง
ในใจของเย่ชีเหยียน เจ้าหุ่นน้อยตัวนั้นจะสามารถเก็บเศษไม้ในป่าขาวนี้ได้สักสิบกว่ากิโลกรัมก็ถือว่าโชคดีแทบล้นฟ้าแล้ว เขาเลยไม่ได้คาดหวังอะไร
[หีบสมบัติระดับสาม: เปิดได้]
เดี๋ยวนะ นี่อะไร?
เขาขยี้ตา ลุกพรวดขึ้นมาดูอีกครั้ง
“เฮ้ย!”