เดินตามเส้นทางมุ่งสู่ป่าลึก
ตลอดทางเขาคอยระวังภัยที่อาจปรากฏขึ้นทุกเมื่อ
แต่โชคดีที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เมื่อถึงปลายทาง ลึกลงไปในป่าสีเทาขาวแห่งนี้ ต้นไม้ที่ออกผลสีขาวก็ปรากฏต่อหน้าเขา
ของที่ต้องเก็บจากสถานี คงเป็นผลไม้พวกนี้สินะ
เดินเข้าไปที่ต้นผลไม้ ใช้มีดสั้นตัดก้านผล แล้วเด็ดผลหนึ่งลูกมาไว้ใกล้จมูก สูดกลิ่นดู
กลิ่นหอมหวานเจือขมจาง ๆ ฟุ้งเข้ามา ผลไม้ชนิดนี้เป็นสายพันธุ์ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในโลกที่เคยอยู่
ครืด
เมื่อมองดูผลไม้ที่อยู่ตรงหน้า เย่ชีเหยียนก็กลืนน้ำลาย
“หอมจัง”
อย่างไม่รู้สาเหตุ เย่ชีเหยียนเกิดความปรารถนาอยากจะกินผลไม้พวกนี้เข้าไปสักคำโต
วินาทีที่กำลังจะงับกัด ความรู้สึกถึงวิกฤตอย่างรุนแรงก็กระตุกให้เขาตื่นตัวขึ้นทันที แล้วรีบปาผลไม้ในมือทิ้งไปอย่างเร็ว
“!!”
“เฮือก เฮือก...อะไรกันเนี่ย”
[พละกำลัง: 93][จิตใจ: 72]
เย่ชีเหยียนตกใจจนเหงื่อท่วมตัว
จิตใจของเขาเมื่อครู่ยังเต็มอยู่ แค่หยิบผลไม้ขึ้นมาไม่กี่วินาทีก็ลดลงไปมากขนาดนี้
ตอนนี้เขาไม่ได้ขาดอาหารหรือน้ำ แล้วทำไมถึงอยากกินผลไม้ที่ยังไม่รู้ว่ามีพิษหรือไม่ขนาดนั้น
อีกอย่าง อัตราการลดลงของจิตใจนี่ร้ายแรงเกินไปแล้ว ขนาดตอนที่กำลังทำวิวัฒน์ยังไม่เร็วเท่านี้เลย
ผลไม้พวกนี้ต้องมีอะไรผิดปกติแน่!
เย่ชีเหยียนถอยหลังไปสองสามก้าว มองดูผลไม้สีเทาขาวตรงหน้าแล้วขมวดคิ้ว
ฟังก์ชันประเมินค่าระบบของรถไฟ ต้องกลับมาบนรถไฟถึงจะใช้ได้ นี่มันไม่สะดวกเลยจริง ๆ
แต่ผลไม้พวกนี้ชัดเจนว่าเป็นของที่ต้องเก็บของสถานีนี้ ยิ่งกว่านั้นเย่ชีเหยียนยังรู้สึกว่า อันตรายของสถานีนี้ก็อยู่ที่ตัวผลไม้พวกนี้เองนี่แหละ