[“คุณต้องการอะไร? ขอบอกก่อนเลยนะ ตอนนี้ฉันไม่มีปืนไว้แลกกับคุณแล้ว”]
เย่ชีเหยียนกดข้อความบนจอแสง ส่งข้อความออกไป
ผ่านไปครู่หนึ่งก็ยังไม่มีการตอบกลับ เย่ชีเหยียนคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่แลกแล้ว กำลังจะปิดห้องแชตส่วนตัว ทางนู้นก็ส่งข้อความมา
[“ขอโทษนะ เมื่อกี้ฉันอาบน้ำอยู่”]
อาบน้ำ?
เย่ชีเหยียนมองไปทางถังเก็บน้ำของตัวเองอย่างเงียบๆ
ผู้หญิงคนนี้มีน้ำมากแค่ไหนกัน ถึงใช้สิ้นเปลืองได้ขนาดนี้ ขนาดเขาเองยังไม่กล้าหรูขนาดนั้นเลย
[“ไม่เป็นไร แล้วคุณอยากแลกอะไร? ข้อความที่ฉันส่งไปเมื่อกี้คุณคงเห็นแล้ว”]
ในขบวนรถไฟของซ่างกวนอิ๋งเสวี่ย
หญิงสาวผมยาวสยายถึงเอวลุกขึ้นจากถังไม้ที่กินพื้นที่กว่าครึ่งของตู้รถไฟ เธอรวบผมยาวขึ้น ดวงตาสีฟ้าอ่อนไร้แววอารมณ์ใดๆ
[“ไม้ 32 กิโลกรัม โลหะ 50 กิโลกรัม และชิ้นส่วนเครื่องจักร 40 ชิ้น คุณน่าจะมีของพวกนี้”]
เย่ชีเหยียนเลิกคิ้ว ไม่ตอบคำถามนั้น แต่ย้อนถามว่า:
[“ของพวกนี้เอาไว้อัปเกรดรถไฟใช่ไหม คุณแน่ใจได้ยังไงว่าฉันมี? ต่อให้มี แล้วทำไมฉันต้องเอามาให้คุณแทนที่จะอัปเกรดรถไฟตัวเอง?”]
[“เพราะฉันเกลียดความยุ่งยาก ก่อนติดต่อคุณ ฉันก็รวบรวมของมาได้บ้างแล้ว แต่มันต้องใช้เวลามากเกินไป และต้องคุยกับคนมากมาย ฉันไม่ชอบ ส่วนเหตุผลที่เลือกคุณ ฉันคิดว่าตอนนี้คนที่เอาของหลายชนิดออกมาได้ในคราวเดียวก็มีแค่คุณคนเดียว ฉันคำนวณดูแล้ว คุณคงขายปืนไรเฟิลไปราวๆ ยี่สิบกว่ากระบอก ของที่แลกได้ก็น่าจะเป็นอาหารกับน้ำไม่ก็วัตถุดิบต่างๆ นั่นแหละ”]